4.6.2.3 Geen aanspraak op grond van de Richtlijn bij insolventie van de verzekeraar

Het valt op dat de Richtlijn de lidstaten niet verplicht de benadeelde die een in staat van insolventie verkerende verzekeraar tegenover zich vindt, een aanspraak op het waarborgfonds te geven. In een belangrijk aantal lidstaten komt de benadeelde een dergelijke aanspraak wel toe, maar dat volgt niet uit de Richtlijn.1

Al geruime tijd wordt in Brussel nagedacht over een 'opvangregeling' voor faillerende verzekeringsmaatschappijen. Veel schot zit er echter niet in.2 De gevolgen van het faillissement van een verzekeraar kunnen ook verstrekkend zijn. In sommige markten is een beperkt aantal verzekeraars actief, waarvan sommige een groot marktaandeel hebben. Zou het gezonde deel van een dergelijke markt de gevolgen van het faillissement hebben te dragen, dan is een domino-effect niet uit te sluiten.

Dit geldt niet alleen voor de schadebranche in het algemeen, maar ook voor de specifieke branche van de WA-verzekering voor motorrijtuigen. Toch pleit ik daar meer voor een opvangregeling dan bij andere verzekeringsvormen. In de eerste plaats moet worden bedacht dat het hier een verplichte verzekeringsvorm betreft die slachtoffers van verkeersongevallen beoogt te beschermen. Daarnaast zoekt de benadeelde de verzekeraar niet uit, anders dan bij andere, soms ook verplichte, verzekeringsvormen. Dit alles brengt mij tot een pleidooi voor een uitbreiding van de bescherming, neer te leggen in de Wam-richtlijn, door het waarborgfonds tegen het faillissement van een Wam-verzekeraar. Een dergelijke uitbreiding van de bescherming van benadeelden mag niet wachten op het tot stand komen van een algehele opvangregeling voor de schadeverzekeringsbranche.