8.2.3.3.1 Oogmerktoets

De oogmerktoets houdt in dat de deelnemingsvrijstelling van toepassing is indien de deelneming niet met een beleggingsoogmerk wordt aangehouden (art. 13 lid 9 Wet VPB 1969). In veel gevallen wordt dan niet meer toegekomen aan de bezittingen- en onderworpenheidstoets, omdat uit de oogmerktoets al volgt dat de dochtermaatschappij niet als belegging wordt gehouden. In de parlementaire geschiedenis is aangegeven dat bij een gemengd oogmerk het zwaartepunt de doorslag geeft.1 Door de invoering van de oogmerktoets herleefde ook weer het belang van het roemruchte holding-arrest (BNB 1974/2) en het daarop gebaseerde beleid (BNB 1975/11) voor tussen- en tophoudstervennootschappen.2 De deelnemingsvrijstelling is volgens dat beleid van toepassing als de vennootschap als tussen- of tophoudster een essentiële rol vervult voor de bedrijfsactiviteiten binnen het concern. Een houdstervennootschap wordt bijvoorbeeld geacht een essentiële rol te vervullen binnen de groep als zij een schakel vormt tussen de bedrijfsactiviteiten van de moedermaatschappij en de (indirecte) deelnemingen.3 De oogmerktoets is aangevuld met een tweetal ficties waarbij geacht wordt niet te zijn voldaan aan de oogmerktoets (art. 13 lid 10 Wet VPB 1969).4