5.7 Wrap up: de verkoopbevoegdheid in de praktijk

Wanneer aan de wettelijke of contractuele voorwaarden voor executieverkoop is voldaan, mag de Engelse hypotheekhouder het verhypothekeerde onderpand verkopen. Mits hij te goeder trouw handelt en zich inspant om de op dat moment hoogst haalbare prijs te verkrijgen, bepaalt hij zelf op welke wijze en tegen welke voorwaarden hij het verhypothekeerde vastgoed verkoopt. Een gang naar de rechter is in geen van de gevallen vereist.1 Eventuele toetsing gebeurt alleen als de hypotheekgever tegen de verkoop opkomt, veelal achteraf. De hypotheekgever vordert in die gevallen schadevergoeding vanwege misstanden tijdens de verkoop, die in zijn ogen tot een te lage verkoopprijs hebben geleid.

Ten opzichte van de in hoofdstuk 3 en 4 besproken bevoegdheden van inbezitneming en bewind, heeft een verkoop van het onderpand voor de hypotheekhouder als voordeel dat hij op korte termijn (een groot deel van) zijn vordering voldaan krijgt. De keuze voor een verkooptraject ligt daarom voor de hand wanneer de hypotheekhouder uit de verhuur weinig inkomsten verwacht of als bijvoorbeeld de verwachte verkoopwaarde van het onderpand hoog genoeg is om de volledige hypothecaire vordering te dekken.2

Overigens kan een hypotheekhouder ook een executieverkoop uitbesteden aan een bewindvoerder. Deze laatste optie brengt aan de ene kant extra kosten met zich mee, maar aan de andere kant beperkt de hypotheekhouder ook hier de op hem rustende aansprakelijkheidsrisico’s. Deze worden immers gedragen door de bewindvoerder, die op zijn beurt voor rekening van de hypotheekgever handelt.