6.6 Samenvatting en conclusie

De RNA-beschikking is van toepassing op een “onbeschermde” vennootschap, dat wil zeggen een vennootschap met een kenbare statutaire inrichting waaruit niet blijkt van enige beschermingsmogelijkheden. Een “onbeschermde” vennootschap mag zich in een specifieke situatie dus beschermen. Uitgifte van gewone beschermingsaandelen zal echter niet zonder tussenkomst van de algemene vergadering kunnen plaatsvinden. Van enige effectieve bescherming zal dus geen sprake kunnen zijn. Wel mag het bestuur tot een beschermingsemissie besluiten indien het aanwijzingsbesluit is beperkt tot financieringsdoeleinden en mits de uitgifte de RNA-toets doorstaat. De verschillende belanghebbenden worden voldoende gewaarborgd.

Het enkele feit dat een beursgenoteerde vennootschap art. 2:359b BW toepast, betekent nog niet dat deze vennootschap (volledig) onbeschermd is. De onbeschermde status zou kunnen worden gecombineerd met beschermingsprefs. Die kunnen zonder goedkeuring van de algemene vergadering worden uitgegeven in alle situaties anders dan na aankondiging van een openbaar bod.

De vennootschap die vrijwillig art. 2:359b lid 1 onderdeel a BW toepast, behoeft voorafgaande goedkeuring van de algemene vergadering voor “frustrerende” uitgiftehandelingen, ongeacht de vraag of de uitgifte plaatsvindt krachtens uitoefening van de put- of calloptie. De vennootschap die vrijwillig art. 2:359b lid 1 onderdeel b BW toepast, kan zonder tussenkomst van de algemene vergadering beschermingsprefs uitgeven krachtens uitoefening van de optie door de stichting continuïteit.

Het bestuur van een “onbeschermde” bmvk kan gewone beschermingsaandelen uitgeven, mits de RNA-norm in acht wordt genomen. Anders dan bij een gewone “onbeschermde” vennootschap, biedt de uitgifte van beschermingsaandelen door een “onbeschermde” bmvk wel effectieve bescherming, omdat de uitgiftebevoegdheid bij een bmvk niet afhankelijk is van enig delegatiebesluit van de algemene vergadering.