1.7.6 Het gebruik van het begrip derde in dit boek

[52] Het begrip derde behoort dus tot de lingua franca van het recht, in die zin dat er in het jargon van verschillende rechtsgebieden een buitenstaander mee wordt bedoeld. Het gebruik ervan kan evenwel, zoals uit het voorgaande blijkt, een hachelijke zaak zijn voor wie zich beweegt in de buurt van de raakvlakken van of de scheidslijnen tussen verschillende rechtsgebieden, waarvoor bovendien verschillende regels van formeel recht gelden.

Met dit onderzoek begeef ik mij op een terrein waar het verbintenissenrecht en het enquêterecht elkaar lijken te overlappen, of misschien beter gezegd, om voorrang strijden. Het enquêterecht krijgt gestalte in de enquêteprocedure, die een ander karakter heeft dan de civiele procedure die van toepassing is op verbintenisrechtelijke kwesties. In het onderzoek wordt een prominente plaats ingenomen door partijen die in het verbintenissenrecht uitdrukkelijk niet derden worden genoemd, maar wederpartijen, terwijl zij in het enquêterecht wel met derden plegen te worden aangeduid. Spraakverwarring ligt derhalve op de loer. Ik zal die partijen bij voorkeur wederpartij of contractpartner noemen. Als ik me af en toe van het woord derde bedien bedoel ik nooit de derde in de verbintenisrechtelijke zin van partij voor wie de overeenkomst geen verplichtingen of rechten meebrengt, tenzij ik dat expliciet vermeld. Met ‘derde’ sluit ik aan bij het gebruik van die term in het enquêterecht of ik bedoel ‘buitenstaander’ voor het in die gevallen besproken thema.