2.3.7 De aandeelhouderscommissie en andere vormen van vertegenwoordiging

De meest “institutionele”1 vorm van samenwerking tussen aandeelhouders is de aandeelhouderscommissie, waaraan bepaalde bevoegdheden gedelegeerd kunnen worden door de algemene vergadering. Een representatieve aandeelhouderscommissie kan aandeelhoudersbevoegdheden (waarschijnlijk) effectiever uitoefenen dan de algemene vergadering. Aldus wordt een getrapte democratie bereikt, zoals in onze huidige staatsinrichting. De wet biedt slechts een basis voor het instellen van een aandeelhouderscommissie bij structuurvennootschappen (art. 2:158 lid 10 BW). Voor een beperkte periode kan de algemene vergadering enkele bevoegdheden delegeren aan de aandeelhouderscommissie. Er gaan wel stemmen op om dit ook te faciliteren voor gewone, niet-structuurvennootschappen.2 Daarvoor lijkt een wetswijziging nodig.3 Aandeelhouders zouden natuurlijk ook buiten de formele weg van de aandeelhouderscommissie ervoor kunnen kiezen om een of enkelen als vertegenwoordiger aan te wijzen en aldus een vorm van getrapte democratie te bewerkstelligen. Zo is in de literatuur een lans gebroken voor aandeelhoudersvertegenwoordiging in de nominatiecommissie van de RvC.4 Ook hier geldt dat de praktijk er vooralsnog niet aan lijkt te willen, met uitzondering van een aantal (niet-beursgenoteerde) internationale joint ventures met een Nederlandse zetel.

In de praktijk komt de aandeelhouderscommissie, voorzover ik kon nagaan, bij Nederlandse beursgenoteerde vennootschappen niet veel voor.5