8.4.3 Twijfel aan de besluitvormingsprocedure; HBG

[289] In het geval van HBG gaf zowel de manier waarop het besluit tot stand kwam (het formele aspect) als de inhoud van het besluit (het materiële aspect) aanleiding om aan een juist beleid te twijfelen.1 Net als bij ABN Amro, behoorde de besluitvorming van HBG tot de bevoegdheid van het bestuur, vergde het besluit in beginsel geen instemming of goedkeuring van de algemene vergadering van aandeelhouders en was het conform die bevoegdheidsverdeling tot stand gekomen.2 De Ondernemingskamer achtte de besluitvormingsprocedure van HBG – de formele kant – gebrekkig, omdat het bestuur en de raad van commissarissen de algemene vergadering van aandeelhouders onvoldoende hadden betrokken in de besluitvorming en onvoldoende inzicht hadden gegeven in de beweegredenen voor het besluit en omdat de betrokken belangen, waaronder die van de aandeelhouders, in de besluitvorming onvoldoende kenbaar en toetsbaar waren meegewogen.3 Daarbij speelden de volgende omstandigheden een rol. HBG placht over strategische beleidsbeslissingen, uitvoeriger dan algemeen gebruikelijk was, te overleggen met haar aandeelhouders.4 Ze had, anders dan was voorgespiegeld, aan de algemene vergadering onvoldoende gelegenheid geboden tot gedachtewisseling over het bod van Boskalis en de voorkeur van bestuur en commissarissen voor Ballast Nedam. Daardoor bleef deelname van de aandeelhouders aan de meningsvorming onder de maat. Een meerderheid van de aandeelhouders was het niet eens met de keuze voor Ballast Nedam.

Een discussie naar aanleiding van artikel 2:107a BW, zoals die later zou worden gevoerd in de zaak ABN Amro, was in de zaak HBG niet aan de orde.5 De Hoge Raad oordeelde, anders dan de Ondernemingskamer, dat HBG geen verplichting had tot voorafgaande consultatie van de algemene vergadering van aandeelhouders over het bod van Boskalis, noch over het besluit tot samenwerking met Ballast Nedam.6