Verbod en evenredigheid in het intellectuele-eigendomsrecht (O&R nr. 150) 2024/5.3.1.1:5.3.1.1 Promusicae

Verbod en evenredigheid in het intellectuele-eigendomsrecht (O&R nr. 150) 2024/5.3.1.1

5.3.1.1 Promusicae

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.

In de zaak tussen de Spaanse rechthebbendenorganisatie Promusicae en accessprovider Telefónica stond de vraag centraal of een maatregel die de tussenpersoon zou verplichten de identiteit en het woonadres te verstrekken van gebruikers van het peer-to-peer netwerk KaZaA verenigbaar was met het Unierecht. Telefónica had in de nationale procedure aangevoerd dat uit het Spaanse recht volgde dat de gegevens slechts zouden mogen worden verstrekt in het kader van een strafrechtelijk onderzoek of ter waarborging van de openbare veiligheid en de landsverdediging, maar niet in het kader van een civiele procedure of als voorlopige maatregel voorafgaand aan een dergelijke procedure. De verwijzend rechter vroeg zich evenwel af hoe de nationale regeling zich verhield tot het in art. 8 Handhavingsrichtlijn geregelde recht op informatie en andere regels van gemeenschapsrecht, met inbegrip van grondrechten.1

Het Hof van Justitie voorzag een botsing van verschillende grondrechten. Zo kon de rechthebbende een beroep doen op het recht op bescherming van de intellectuele eigendom (art. 17 lid 2 Handvest), maar ook het recht op een doeltreffende voorziening in rechte (art. 47 Handvest). Daartegenover stonden het recht op privéleven en bescherming van persoonsgegevens (art. 7 en 8 Handvest) van de gebruikers van Telefónica. Daarnaast voorzag een aantal richtlijnen, waaronder de e-Privacyrichtlijn, de E-Commercerichtlijn, de Auteursrechtrichtlijn en de Handhavingsrichtlijn, in specifieke regels. Deze grondrechten, en de regels uit de aangehaalde richtlijnen, moesten met elkaar verzoend worden.2 Vervolgens formuleerde het Hof enkele algemene richtlijnen voor deze afweging:

“Bij de omzetting van bovengenoemde richtlijnen moeten de lidstaten niettemin erop toezien dat zij zich baseren op een uitlegging daarvan die het mogelijk maakt een juist evenwicht tussen de verschillende door de communautaire rechtsorde beschermde grondrechten te verzekeren. Bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen ter omzetting van deze richtlijnen moeten de autoriteiten en de rechterlijke instanties van de lidstaten vervolgens niet alleen hun nationale recht conform deze richtlijnen uitleggen, maar er ook op toezien dat zij zich niet baseren op een uitlegging van deze richtlijnen die in conflict zou komen met deze grondrechten of de andere algemene beginselen van gemeenschapsrecht, zoals het evenredigheidsbeginsel (zie in die zin arrest Lindqvist, reeds aangehaald, punt 87, en arrest van 26 juni 2007, Ordre des barreaux francophones et germanophone e.a., C‑305/05, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie, punt 28).”3

Het Hof trad niet in een beoordeling van de voorgelegde maatregel, maar beperkte zich tot de overweging dat lidstaten niet gehouden zijn om een verplichting op te leggen om in het kader van een civiele procedure persoonsgegevens te verstrekken, op de voorwaarde dat zij zich bij de omzetting van de richtlijn baseren op een uitleg die een rechtvaardig evenwicht mogelijk maakt tussen de verschillende grondrechten.4

Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.