7.4.1 The rise of the pre-pack

In 1977 werd in Engeland een commissie ingesteld om het Engelse insolventierecht te evalueren. Deze commissie droeg de naam ‘Review Committee on Insolvency Law and Practice’. De voorzitter van de commissie was sir Kenneth Cork. Om die reden wordt het definitieve rapport dat de commissie in 1982 uitbracht het ‘Cork Report’ genoemd. Hoewel niet alle aanbevelingen werden overgenomen, leidde het Cork Report tot een herziening van het insolventierecht met de introductie van de Insolvency Act 1986.2 De commissie zag het behoud van op zichzelf winstgevende ondernemingen als een van de doelen van het insolentierecht.3 In het Cork Report zijn ook concrete aanbevelingen opgenomen om de redding van ondernemingen te faciliteren. Een voorbeeld hiervan is de aanbeveling om een afkoelingsperiode van twaalf maanden te introduceren en de insolventiefunctionaris de bevoegdheid te verlenen zaken waarop een zekerheidsrecht rust te verkopen zonder instemming van de zekerheidsgerechtigde.4 Deze nadruk op redding van ondernemingen werd (deels) door de wetgever gecodificeerd in de Insolvency Act 1986 en leidde tot de introductie van de pre-pack in de praktijk.5

De pre-pack werd gebruikt in de administration procedure en in de administrative receivership procedure. De administrative receiver werd benoemd door een zekerheidsgerechtigde schuldeiser6 en moest zich ook primair richten op de belangen van degene die hem benoemde.7 De zekerheidsgerechtigde schuldeiser kon voorkomen dat een administration procedure werd geopend, omdat melding moest worden gedaan aan de zekerheidsgerechtigde schuldeiser van het verzoek tot opening van de administration procedure en het verzoek in beginsel werd afgewezen als een administrative receiver was benoemd.8 Op 15 september 2003 trad de Enterprise Act 2002 in werking, waarmee grotendeels een einde werd gemaakt aan de administrative receivership procedure.9 Zekerheidsgerechtigde schuldeisers mochten sindsdien op enkele uitzonderingen na geen administrative receiver meer benoemen. In ruil daarvoor kregen zij de bevoegdheid om een administrator te benoemen en zo een administration procedure te openen.10 De Enterprise Act 2002 leidde niet alleen tot een stijging van het aantal administrations,11 maar ook tot een stijging van het aantal pre-packs.12 In 2019 bedroeg het aantal administrations 1.814 (tegenover welgeteld 1 administrative receivership procedure),13 waaronder 473 (26%) pre-packs.14