5.5.3.5 Ongericht

253. Voor de meeste eenzijdige ongerichte rechtshandelingen bevat de wet vormvoorschriften.1 Die wijzen iemand aan die als ontvanger fungeert voor de verklaring die is vereist voor de eenzijdige ongerichte rechtshandeling. Dergelijke rechtshandelingen kunnen doorgaans worden verricht door een verklaring te richten tot een officiële instantie of op een specifieke wijze tot het publiek.2

Voor een achterstelling op grond van een eenzijdige ongerichte achterstelling bestaat geen wettelijke regeling en daarmee geen wettelijk vormvoorschrift. Bij gebreke daaraan kan worden betwijfeld of een dergelijke achterstelling überhaupt mogelijk is. Het is immers onduidelijk op welke manier de junior geldig de verklaring vereist voor de achterstelling kan uitbrengen.

Bij gebreke aan die wettelijke regeling is het voorstelbaar dat de schuldeiser die eenzijdig zijn vordering achter wil stellen daartoe een verklaring richt tot de schuldenaar. Omdat de schuldenaar daardoor niet wordt belast is niet te verwachten dat de schuldenaar bezwaar maakt tegen de achterstelling.3 Daarom mag gemakkelijk worden aangenomen dat de schuldenaar instemt met de achterstelling. Een dergelijke achterstelling op grond van een eenzijdige ongerichte rechtshandeling is dan ook nauwelijks te onderscheiden van een achterstelling op grond van een overeenkomst, zij het dat het ditmaal een overeenkomst tussen de junior en de schuldenaar betreft. Dat is een overeenkomst van achterstelling in de zin van artikel 3:277 lid 2 BW.