8.4.1.2 Zekerheidscessie en het gebrek aan bescherming van latere (zekerheids)cessionarissen

Om de verschillende beperkingen te ontgaan, zijn zekerheidsgevers in de praktijk overgegaan tot het cederen van vorderingen tot zekerheid.1 Voor de cessie van vorderingen was kennisgeving immers geen vereiste en na de kennisgeving werd de zekerheidsnemer inningsbevoegd.2 De meerderheid in de literatuur aanvaardde de zekerheidscessie als een geldige wijze van zekerheidsverstrekking.3

De zekerheidscessie maakte de cedent beschikkingsonbevoegd en als de cedent vervolgens nogmaals probeerde te cederen werden de verkrijgers niet tegen de beschikkingsonbevoegdheid beschermd.4 De cedent dus verloor de mogelijkheid om de vordering nogmaals (eventueel tot zekerheid) te cederen aan een derde. Verkrijgers verkeerden in de onzekerheid dat zij geen rechthebbenden van de vordering waren geworden, omdat de eerdere cessie niet naar buiten toe bleek. Verhagen heeft er op gewezen dat dit aanvankelijk niet als knellend werd ervaren, omdat de handel in vorderingen in het begin van de 20^e eeuw een minder belangrijke rol speelde dan de handel in en zekerheid op roerende zaken.5