5.8.8.5 Schuldeiser niet op de hoogte: te laat is te laat?

Wanneer verzet te laat wordt ingediend, kan een verzoeker onder bijzondere omstandigheden toch nog ontvankelijk worden verklaard. Er moet dan wel sprake zijn van een situatie die in strijd kan worden geacht met de redelijkheid en billijkheid wanneer het verzoek wordt afgewezen. Zo kan bijvoorbeeld een uitzondering worden gemaakt op de fatale termijn wanneer sprake is van misbruik van recht.1

Een rechtspersoon die tot de beëindiging van de overblijvende aansprakelijkheid wenst over te gaan, kan uiteraard het zekere voor het onzekere nemen en ervoor kiezen om de schuldeisers individueel op de hoogte te stellen.2 Daarmee wordt mogelijk verzet uitgelokt, dus een erg aantrekkelijke optie is dit niet. De rechtspersoon die tot de beëindiging van de overblijvende aansprakelijkheid wenst over te gaan is slechts onder zeer bijzondere omstandigheden gehouden om schuldeisers individueel op de hoogte te stellen van het voornemen om de overblijvende aansprakelijkheid te beëindigen.3 De omstandigheden in de uitspraak die tot dit oordeel leidden, waren dermate uitzonderlijk dat niet kan worden gesproken van een algemene verplichting om schuldeisers individueel op de hoogte te stellen.4

Een schuldeiser die niet in verzet is gegaan en die ontdekt dat de verzettermijn reeds is verstreken, is niet altijd zijn aanspraak op basis van de 403-verklaring kwijt. Ook zonder dat tijdig verzet is aangetekend, kan de beëindiging van de aansprakelijkheid onder omstandigheden in strijd zijn met de redelijkheid en billijkheid. Wanneer een rechtspersoon die tot de beëindiging van de overblijvende aansprakelijkheid wenst over te gaan reeds door de schuldeiser aansprakelijk is gesteld en de procedure van artikel 2:404 BW start, behoeft de schuldeiser geen verzet meer aan te tekenen. De vraag is of hieruit de conclusie kan worden getrokken dat de vordering van de schuldeiser, die gebruik heeft gemaakt van zijn recht om de consoliderende rechtspersoon die de 403-veklaring heeft afgegeven aan te spreken, nog behoort tot de overblijvende aansprakelijkheid.5 Dat de schuldeiser het niet eens is met het beëindigen van de aansprakelijkheid lijkt in dat geval onmiskenbaar duidelijk en de redelijkheid en billijkheid staan de beëindiging van de overblijvende aansprakelijkheid dan in de weg. De Rechtbank Rotterdam oordeelde in dit verband:6