3.2 Belang van getuigenverklaringen

Ondanks de onmisbare rol die verklaringen van personen spelen in onze levens, richten de traditionele epistemologische theorieën zich primair op andere kenbronnen. De eigen waarneming en het menselijk redeneervermogen vormen daarbinnen het ideaal, ten opzichte waarvan de verklaringen van anderen traditioneel worden gezien als inferieure bron van kennis. De realiteit is echter dat als wij ons niet zouden verlaten op verklaringen van anderen als bron van kennis, al hetgeen wij menen te weten op losse schroeven zou komen te staan en ons het dagelijks functioneren onmogelijk zou worden gemaakt. Deze paradox zien we eveneens terug in het strafproces. Enerzijds kan niet worden ontkend dat verklaringen onontbeerlijk zijn voor het achterhalen van de feiten in het strafproces, anderzijds worden verklaringen – en dan met name de verklaringen van getuigen, waartoe dit onderzoek zich beperkt – soms wel gezien als zwak en tweederangs bewijs, overschaduwd door forensisch technisch bewijs. Hieronder wordt nader ingegaan op de ontwikkeling in het denken over verklaringen vanuit de epistemologie en vervolgens op het aandeel van getuigenverklaringen in de strafrechtelijke waarheidsvinding, waarbij dit eerst vanuit historisch perspectief wordt bezien en dan vanuit het hedendaagse strafrecht.