5.6.2 Enkele procedurele aspecten

Als gezegd is de artikel 69-procedure eenvoudig, snel, informeel en (daardoor) met weinig waarborgen omgeven. De derde titel van het eerste boek van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering is niet van toepassing op verzoeken uit de Faillissementswet (art. 362 lid 2 Fw).1 Omdat de schakelbepaling van artikel 284 lid 1 Rv hier onderdeel van uitmaakt, is ook het bewijsrecht uit het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering niet van toepassing. Daaruit volgt dat de rechter-commissaris geen strikte toepassing hoeft te geven aan de uitwerking van het beginsel van hoor en wederhoor in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.2 De Hoge Raad heeft daarom ook geoordeeld dat de rechter-commissaris geen gelegenheid hoeft te geven voor re- en dupliek.3 Uit artikel 69 lid 2 Fw volgt wel dat de curator gehoord moet worden voordat de rechter-commissaris beslist op het verzoek. Andere belanghebbenden hoeven niet te worden gehoord.4 Toch kan de beslissing van de rechter-commissaris aan legitimiteit winnen als de rechter-commissaris ook andere belanghebbenden hoort.5 Daarbij is het mijns inziens van belang dat maatwerk6 mogelijk blijft.7 Overigens moeten belanghebbenden in hoger beroep wel opgeroepen worden op grond van artikel 67,8 zij het niet op straffe van nietigheid.9

Op de artikel 69-procedure zijn de elementaire beginselen van procesrecht wel van toepassing.10 Zo mag de rechter-commissaris zijn beslissing niet ten nadele van een van de partijen baseren op bescheiden of andere gegevens waarover die partij zich niet voldoende heeft kunnen uitlaten.11 De rechter-commissaris kan zich al helemaal niet baseren op informatie waar degene die het artikel 69-verzoek indient geen toegang toe heeft.12