8.3.4 Objectieve norm en beleid jegens de verkochte dochtervennootschap

[282] Een bijzonder facet van beleid vraagt de aandacht, namelijk het beleid van de moeder ten aanzien van de (klein)dochter. Met specifiek op de dochter gericht beleid bepaalt de moeder (mede) de gang van zaken van die dochter.1 De moeder oefent invloed uit op grond van haar wettelijke en statutaire bevoegdheden.2 Bevoegdheden van die laatste categorie kunnen verstrekkend zijn. Het beleid van de moeder jegens de dochter kan de waarde van de dochter beïnvloeden. Zeker bij het financieel beleid jegens de dochter ligt dat voor de hand.3

[283] Zojuist is beschreven dat de vermijd-waardedaling-norm, die voortvloeit uit de conformiteitseis, een herkenbaar doel heeft: de koper dient een zaak te ontvangen die beantwoordt aan de overeenkomst.4 Daarentegen blijft het doel van een vermijd-twijfel-norm ten aanzien van onderdelen van het beleid die de waarde van de dochter beïnvloeden diffuus. Dat laatste geldt ook voor beleid jegens de dochter. Ik meen daarom dat in beginsel evenmin een objectieve norm kan worden aangenomen, die strekt tot het voorkomen van twijfel aan beleid dat specifiek op de dochter is gericht.

[284] Een enquête bij de moeder in verband met twijfel aan het beleid jegens de dochter kan echter beslag leggen op (tijd, bedrijfsvoering, et cetera van) de dochter. Ook kan de enkele omstandigheid dat een enquête wordt bevolen in zo’n geval de reputatie van de dochter raken.5 Dan wordt een rechtstreeks verband tussen enerzijds de twijfel of de enquête en anderzijds het belang van de koper zichtbaar. In zulke gevallen is een objectieve norm aannemelijk, die er toe strekt dat de verkopende rechtspersoon geen twijfel laat ontstaan aan zijn beleid jegens de dochter.