5.2.3.4 De territoriale dekking volgens de Wam

Art. 3 lid 2 Wam bepaalt dat de verzekering de schade moet dekken die aan personen of zaken wordt toegebracht door feiten die zijn voorgevallen op het grondgebied waar de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van toepassing is. Daaraan voegt lid 3 in de eerste volzin toe dat de verzekering voorts moet omvatten de schade die wordt toegebracht door feiten, voorgevallen in bij AMvB aangewezen landen.

Wat de landen betreft die de Nederlandse motorrijtuigverzekering moet dekken, zoekt de Wam (zij het soms met enige vertraging ten gevolge van het nationale wetgevingsproces1 ) volledig aansluiting bij de landen die op grond van art. 8 lid 2, eerste alinea van de Richtlijn voor wat betreft binnenkomend verkeer met lidstaten gelijk zijn gesteld. Er zij nogmaals op gewezen dat de Richtlijn daartoe strikt genomen niet verplicht.2 In de op art. 3 lid 3 Wam gebaseerde AMvB wordt de dekking verplicht gesteld in de lidstaten van de EU, de landen van de EER en de overige derde landen die op grond van art. 8 lid 2, eerste alinea van de Richtlijn met de lidstaten zijn gelijk gesteld.

Daarmee voldoet de Nederlandse Wam aan de Richtlijn. Wel kan een vraagteken worden geplaatst bij de wat omslachtige wijze waarop de geografische dekking in de Wam vorm heeft gekregen. De materie van de eerste volzin van het derde lid van art. 3 zou beter kunnen worden samengevoegd met het tweede lid van art. 2 Wam. De AMvB bedoeld in het derde lid somt immers niet alleen de derde landen als bedoeld in art. 8 lid 1, tweede alinea van de Richtlijn op, maar ook de landen van de EER. Zij past bovendien beter in het tweede lid. Het vervolg van het derde lid gaat over de minimumdekking die moet worden geboden bij ongevallen in het buitenland, als uitvloeisel van art. 14 onder b) van de Richtlijn en dat betreft een geheel ander onderwerp.

Nederlandse verzekeraars zijn, nu de Wam alleen tot dekking verplicht in de lidstaten van de EER alsmede in de door de EU erkende derde landen, volledig vrij om te beslissen of zij dekking geven in bij het groenekaartstelsel aangesloten landen, die niet tot de EER behoren of op grond van art. 8 lid 2, eerste alinea als derde land zijn aangewezen.3

Op deze plaats dient ook aandacht te worden geschonken aan art. 1 onderdeel 4 van de 5e Richtlijn, dat de woorden "of op het niet-Europese grondgebied van een lidstaat" in art. 6 en 7 lid 1 van de le Richtlijn (thans 7 en 8 van de Richtlijn) heeft geschrapt. De le Richtlijn bepaalde dat voertuigen, gewoonlijk gestald op het niet-Europese grondgebied van een der lidstaten, moesten zijn voorzien van een geldige groene kaart. Deze bepaling moest worden geschrapt met de wijziging in 2003 van art. 299 van het toenmalige EG-verdrag. Op grond van het huidige art. 349 jo. 355 EU-Verdrag is het Verdrag mede van toepassing op bepaalde overzeese gebiedsdelen van een aantal lidstaten. De consequentie daarvan is dat voertuigen die gewoonlijk zijn gestald op het overzeese grondgebied van een der lidstaten, zonder grenscontrole tot het grondgebied van de overige lidstaten moeten worden toegelaten.

Het schrappen van deze woorden brengt enerzijds mee, dat de dekking die verzekeraars moeten bieden zich ook tot die niet-Europese gebiedsdelen moet uitstrekken, anderzijds bieden de Bureaus van de betreffende lidstaten ook garantie voor voertuigen die gewoonlijk op die niet-Europese grondgebieden zijn gestald.

Voor Nederland is van belang dat de Nederlandse Antillen en Aruba niet kwalificeren als niet-Europees grondgebied van de Staat der Nederlanden in de zin van de art. 6 en 7 van de le Richtlijn. Zij worden niet genoemd in art. 349 jo. 355 EU-Verdrag; de Antillen en Aruba zijn vermeld op de lijst van Bijlage II bij het Verdrag en vormen, aldus art. 355 lid 2, het onderwerp van de bijzondere associatieregeling als omschreven in het vierde deel van het EU-Verdrag (de art. 198e.v.). Het vrije verkeer van personen en goederen vormt geen deel van een dergelijke associatieverhouding. De Richtlijn wordt dus niet toegepast ten aanzien van ongevallen veroorzaakt door Antilliaanse en Arubaanse motorrijtuigen in de overige lidstaten, noch voor wat betreft ongevallen op de Nederlandse Antillen en Aruba.4