VI.6.1 Algemeen

Vernietiging van een besluit moet binnen een jaar worden gevorderd.1 De termijn vangt niet aan met het nemen van een besluit, maar met de bekendmaking daarvan. Of eerder nog, op het moment dat degene die de vernietiging wenst van het besluit kennis heeft genomen of daarvan is verwittigd. Art. 2:15 lid 5 BW oogt streng, maar dat valt vanuit rechtsvergelijkend perspectief reuze mee.2 In België vervalt de mogelijkheid van vernietiging zes maanden na openbaarmaking of kennisname (art. 2:143 § 4 lid 2 WVV). Het Duitse Aktienrecht gunt de eiser zelfs maar één maand. Bovendien loopt de vervaltermijn van § 246 I AktG vanaf het moment waarop het besluit wordt genomen. Kennis van het besluit doet er niet toe; het verval treedt zelfs in wanneer het onmogelijk was het besluit te kennen.3 Flexibeler is het ongeschreven recht in de GmbH. Daar geldt eveneens een termijn van een maand, maar kunnen bijzondere omstandigheden tot een langere termijn nopen. Zulke omstandigheden doen zich voor als de aandeelhouders in overleg of mediation zijn over het betwiste besluit.4

Op zichzelf terecht geeft art. 2:15 lid 5 BW sinds 1992 geen regel van verjaring, maar van verval. De termijn dient het algemeen belang, dat wil zeggen omwille van de rechtszekerheid mag over de geldigheid van een besluit na verloop van zekere tijd geen twijfel bestaan.5 Spoedig moet een besluit tegenover allen vaststaan, of niet, maar lange onzekerheid dient de in potentie veelheid van betrokkenen niet. Verder heeft verval als voordeel boven verjaring dat de rechtspersoon er geen afstand van kan doen6 en zich er niet op hoeft te beroepen. De rechter toetst ambtshalve.7 Na het verstrijken van de termijn is de bevoegdheid om de vernietiging te vorderen, vervallen, maar ageren uit onrechtmatige daad blijft mogelijk.8