6.3.0 Introductie

De in de diverse lidstaten bestaande procedures tot verkrijging van een betalingsbevel kunnen in twee categorieën verdeeld worden: de procedure met bewijs en de procedure zonder bewijs.

In de procedure met bewijs moet de eiser tezamen met de aanvraag van een betalingsbevel een schriftelijk bewijsstuk voor de gegrondheid van zijn vordering indienen.1 Wordt dit bewijsstuk niet overhandigd, dan wordt de aanvraag niet-ontvankelijk verklaard. Doordat de aangezochte rechter zich reeds bij het behandelen van de aanvraag over de gegrondheid van de vordering moet buigen, heeft de wederpartij slechts één keer de gelegenheid om verweer te voeren. Het uitgevaardigde betalingsbevel verkrijgt automatisch kracht van gewijsde, indien de schuldenaar geen gebruik van de mogelijkheid van verweer maakt. Er staat geen beroep tegen het bevel meer open.

In de procedure zonder bewijs is de aanvraag tot het verkrijgen van het betalingsbevel ontvankelijk, zodra aan de gestelde minimumvoorschriften is voldaan.2 In deze procedure wordt de wederpartij op de hoogte gebracht van de aanvraag voor het gelasten van een betalingsbevel, nadat de aanvraag door de rechter is ingewilligd. De reactie van de wederpartij bepaalt het verdere verloop van de procedure. De wederpartij kan meestal op een eenvoudige wijze - door het invullen van een formulier - voorkomen dat een uitvoerbare beslissing wordt gegeven. Maakt de wederpartij hiervan gebruik, dan wordt de procedure doorgaans in een gewone procedure op tegenspraak omgezet. Wordt hiervan geen gebruikgemaakt, dan gelast de rechter een uitvoerbaar betalingsbevel.3 Hiertegen kan de wederpartij een gewoon rechtsmiddel instellen.4