1.8.5 Verrekening door de fiscus in Frankrijk

In Frankrijk kan uitsluitend de fiscus tot verrekening overgaan, zulks op de voet van de civielrechtelijk verrekeningsregels van artikel 1289 e.v. Code Civil. Vermeulen maakt een koppeling tussen dit eenzijdige verrekeningsverbod en het beginsel dat in Frankrijk publieke goederen niet beslagen mogen worden.1

Frankrijk kent sinds 1 januari 1988 een de mogelijkheid van fiscale consolidatie bij groepsmaatschappijen. Er bestaat echter geen verrekeningsmogelijkheid bij deze fiscale eenheid zoals Nederland die kent in artikel 24 lid 1, vierde en vijfde volzin Iw 1990. Het vereiste van wederkerig schuldenaarschap, zoals opgenomen in artikel 1289 Code Civil blijft ook bij deze fiscale eenheid (voor de fiscus) in stand. Het is de Franse fiscus om dezelfde reden evenmin toegestaan vorderingen van andere overheden in de verrekening te betrekken.

Frankrijk kent een beperkt verbod om vorderingen op de fiscus over te dragen in artikel L 264Livre des procédures fiscales. Dat verbod heeft tot doel veilig te stellen dat een cessie van loonvorderingen niet aan de fiscus kan worden tegengeworpen zodat de werknemer toch geacht wordt fiscaal gezien het loon te genieten.2 Het verbod gaat dus minder ver dan artikel 24 lid 4 Iw 1990. In artikel 1295Code Civil is een regeling opgenomen voor de verrekeningsmogelijkheid na cessie. Deze regeling is (woordelijk) gelijk aan artikel 1467 BW (oud), de voorganger van artikel 6:130 BW.3 De Franse fiscus kan zich op deze bepaling beroepen, indien een cessie van een vordering op de fiscus niet onder het beperkte cessieverbod valt. Bij insolventie zal de fiscus zijn verrekeningsbevoegdheid behouden. Het verrekeningsverbod voor de belastingplichtige blijft dan in stand.