2.10 Conclusie

In dit hoofdstuk is het budgetrecht gedefinieerd als een bevoegdheid van het parlement om de begroting van inkomsten en uitgaven voor het volgende begrotingsjaar bij wet mede vast te stellen en om de uitvoering van de begroting van het afgelopen en het lopende begrotingsjaar te controleren. Deze bevoegdheid speelt een rol bij vrijwel alle handelingen van het parlement, omdat steeds opnieuw de vraag boven komt welke financiële dekking er is voor bepaalde plannen. Met deze omschrijving wordt mijns inziens recht gedaan aan zowel de strikte als de ruime benadering van het budgetrecht. De strikte benadering is vooral gericht op het bij wet machtigen van de regering tot het doen van uitgaven. De ruime benadering ziet het budgetrecht als een continu proces, dat in het parlement vrijwel steeds aan de orde is. Bij het vervolg van dit onderzoek moet in het achterhoofd worden gehouden dat het budgetrecht belangrijke beperkingen kent. Bijvoorbeeld een groot deel van de uitgaven aan de zorg valt niet onder de reikwijdte van dit recht, omdat die niet via de begroting, maar door premies gefinancierd worden. Verder stond dit hoofdstuk stil bij de verschillende functies die een begroting heeft en bij de opbouw van begrotingsvoorstellen. Ook is kort aandacht besteed aan begrotingsnormen die een rol spelen bij het opstellen van begrotingen. Daarnaast zijn het gehanteerde begrotingsstelsel, de wijze waarop begrotingen gepresenteerd worden, en tot slot de begrotingscyclus aan de orde geweest. Op deze wijze is een eerste beeld geschetst van de werking van het Nederlandse budgetrecht, waar ook de volgende hoofdstukken aan zullen bijdragen.