5.1 Inleiding

Uit paragraaf 4.4.2 onder b is gebleken dat de putoptie, waarbij het vennootschapsbestuur tot uitgifte van beschermingsprefs kan besluiten en de stichting gehouden is de uitgegeven beschermingsprefs te nemen, een aantal nadelen heeft. Ik noemde daar (i) de onzekerheid of de algemene vergadering om de vijf jaar het vennootschapsbestuur aanwijst als het tot uitgifte van beschermingsprefs bevoegde orgaan; (ii) de schijn die het vennootschapsbestuur tegen zich heeft wanneer het tot uitgifte van beschermingsprefs besluit; en (iii) de vraag of de stichting de visie van het vennootschapsbestuur volgt en haar verplichtingen uit de putoptieovereenkomst nakomt. Die nadelen hebben ertoe geleid dat de beslissing omtrent de uitgifte van beschermingsprefs in de praktijk in handen wordt gelegd van de stichting continuïteit. Het bestuur van de vennootschap verleent aan de stichting het recht om beschermingsprefs te nemen. Men spreekt dan van een optie. Om het verschil met de putoptie aan te duiden, wordt ook van een calloptie gesproken. Deze optie staat centraal in dit hoofdstuk. Paragraaf 5.2 gaat over de verbintenisrechtelijke aspecten van de optie, terwijl in paragraaf 5.3 de vennootschapsrechtelijke aspecten aan bod komen. In paragraaf 5.4 staan de clausulering en de vraag of de optie meerdere malen uitgeoefend kan worden centraal. Het hoofdstuk wordt beëindigd met enkele afsluitende opmerkingen (paragraaf 5.5).