5.2.4.1 De te dekken schade volgens de Richtlijn

De 1e Richtlijn laat aan de lidstaten nog een ruime mate van vrijheid om de modaliteiten van de verplichte verzekering te bepalen. Zie de tweede volzin van art. 3 lid 1 van die Richtlijn. Met de 2e Richtlijn begint de bemoeienis van de Europese wetgever met de inhoud van de polis.

Blijkens art. 3, vierde alinea van de Richtlijn moet de verzekering zowel materiële schade als lichamelijk letsel dekken. Wat daaronder moet worden verstaan laat de Richtlijn aan de lidstaten over. In dit verband zij gewezen op art. 3, derde alinea onder a) van de Richtlijn: gedekt moet worden de schade die is veroorzaakt op het grondgebied van de andere lidstaten, overeenkomstig de in deze Staten geldende wettelijke regelingen. De nationale wet dient dus (minimaal) voor te schrijven dat personen- en zaakschade dient te worden gedekt. Omdat de Richtlijn een minimumniveau van bescherming beoogt te bereiken, mogen de lidstaten een ruimere dekking voorschrijven.

Het is dus toegestaan (bijvoorbeeld) ook zuivere vermogensschade (in de zin van op geld waardeerbare schade die niet het gevolg is van zaak- of letselschade) onder de verplichte dekking te brengen, al is dat niet gebruikelijk.1 Een voorbeeld van een land dat wel dekking voor zuivere vermogensschade voorschrijft is Duitsland. Volgens § 1 Pflichtversicherungsgesetz moeten gedekt worden 'Personenschilden, Sachschdden und sonstigen Vermdgensschdden'. Zie ook § 2, Absatz 1, nr. 3 KfzPflW.