1.2.1 Doel van het onderzoek

In dit onderzoek wordt het interdisciplinaire speelveld met betrekking tot de totstandkoming en waardering1 van getuigenverklaringen in kaart gebracht ten behoeve van kritische reflectie op bestaande werkwijzen in de Nederlandse strafrechtspraktijk, met het oog op eventuele nadere normering of aanpassing van de omgang met getuigenverklaringen. Het zo goed mogelijk waarborgen van de betrouwbaarheid van getuigenverklaringen en het zorgdragen voor een adequate toetsing van de verklaring door de beslissende rechter is immers een noodzakelijke voorwaarde voor deugdelijke waarheidsvinding. Zoals hiervoor reeds is uiteengezet, geven de nieuwe inzichten over de totstandkoming en waardering van getuigenverklaringen in het licht van de kenmerken van de Nederlandse procescultuur en de kritische reflectie vanuit andere disciplines op het proces van bewijzen in het strafproces, aanleiding om te onderzoeken of er op dit punt verbeteringen mogelijk zijn.

Dit onderzoek beoogt tevens bij te dragen aan het debat over de kwaliteit van de waarheidsvinding en de theorievorming omtrent de bewijsbeslissing in het Nederlandse strafproces in het algemeen en de rol van getuigenverklaringen daarbinnen in het bijzonder. Geconstateerd kan worden dat de bewijsbeslissing in Nederland tamelijk ongenormeerd is en er - mede door de opstelling van de Hoge Raad - geen juridische bewijstheorie tot ontwikkeling is gekomen.2 Dit leidt ertoe dat allerlei theoretische vragen tot dusver onbeantwoord zijn gebleven en dat er met name op het niveau van de begrippen nog veel onduidelijkheid bestaat. Naast het doel om eventuele knelpunten in de praktijk bloot te leggen en op die punten verbetervoorstellen te doen, heeft dit onderzoek dus ook uitdrukkelijk tot doel bestaande kennis op deze aspecten bijeen te brengen en toegankelijk te maken.