13.4.1 Opkomst van AIM

Het eerste voorbeeld van deze ontwikkeling is het reeds genoemde succes van de Engelse effectenbeurs AIM. Waar enerzijds AIM gedurende het eerste decennium van deze eeuw de sterkst groeiende Europese effectenbeurs was, staat tegelijkertijd vast dat op AIM toegelaten beursvennootschappen aan minder, en minder stringente, publicatieverplichtingen zijn onderworpen dan beursvennootschappen waarvan aandelen zijn toegelaten tot de "main market" van de LSE of tot de handel van andere gereglementeerde markten in de Europese Unie.1 AIM is geen gereglementeerde markt. Het gevolg hiervan is dat de uit de Europese regelgeving voortvloeiende voorschriften die toepasselijk zijn op gereglementeerde markten, niet automatisch op AIM van toepassing zijn. Het staat de Engelse wet- en regelgever — of AIM zelf — daardoor vrij om beursvennootschappen waarvan aandelen worden toegelaten tot de handel op AIM al dan niet aan dezelfde publicatieverplichtingen te onderwerpen als de verplichtingen die gelden voor beursvennootschappen waarvan aandelen tot de handel op een gereglementeerde markt worden toegelaten. Noch de Engelse wet- en regelgever, noch AIM heeft daarvoor gekozen; van het opleggen van verdergaande publicatieverplichtingen dan de uit het FSAP voortvloeiende voorschriften is daarenboven al helemaal geen sprake. Hieruit kan worden afgeleid dat, mocht al door de Engelse wet- en regelgever "regulatory competition" op het terrein van de vormgeving van de publicatieverplichtingen worden gedreven2, deze in ieder geval niet tot een "race to the top" heeft geleid.3