4.2.0 Introductie

In het vorige deel heb ik laten zien dat in het bestuursrecht moet worden gestreefd naar een besluit dat zoveel als mogelijk is gebaseerd op de materiële waarheid en dus op de juiste feiten. Dat kan alleen als er sprake is van een zorgvuldige procedure waarin het onderzoek op een passende manier wordt uitgevoerd. Zowel het bestuursorgaan (de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid) als de aanvrager (de asielzoeker) dragen verantwoordelijkheid in het proces van feitenvaststelling. Het asielrecht, een bijzondere onderdeel van het bestuursrecht, vormt hierop geen uitzondering. Het is aan de medewerkers van de IND om ten behoeve van de besluitvorming het onderzoek naar de feiten zorgvuldig vorm te geven. Zij beoordelen namens de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, of een aanvraag voor toelating op asielgronden moet worden ingewilligd of afgewezen.1 De vraag die ik in de komende paragrafen beantwoord, luidt:

Om een antwoord op bovenstaande vraag te geven, ga ik achtereenvolgens in op de volgende deel vragen:

In de volgende paragraaf behandel ik de bewijsomvang. In paragraaf 4.2.2. ga ik in op de bewijsvoeringslast en bewijsstandaard en in paragraaf 4.2.3 op een tweetal bewijsmiddelen.