3.4.2.2.2.4 Gerichtheid op duurzaam verkrijgen van opbrengst

De exploitatie van vastgoed is een economische activiteit indien zij gericht is op het duurzaam verkrijgen van opbrengst. Zoals in paragraaf 3.4.2.2.2.1 aan bod is gekomen, wordt met het begrip ‘opbrengst’ de vergoeding voor de exploitatie bedoeld. De exploitatie van vastgoed is dus een economische activiteit indien zij gericht is op het duurzaam verkrijgen van een vergoeding. Of van die duurzame opbrengstgerichtheid sprake is, moet beoordeeld worden aan de hand van alle (exploitatie)omstandigheden van het geval. Een van de (exploitatie)omstandigheden is de aard van het vastgoed. Is het geëxploiteerde vastgoed naar zijn aard uitsluitend geschikt voor het gebruik voor bedrijfsdoeleinden, zoals een fabrieks- of kantoorgebouw, dan is het uitgangspunt dat de vastgoedexploitatie plaatsvindt met het oog op het duurzaam verkrijgen van opbrengst.1 Voor vastgoed dat naar zijn aard zowel voor bedrijfsdoeleinden als voor niet-bedrijfsdoeleinden te gebruiken is, zoals een vakantiewoning, is het lastiger om te bepalen of de exploitatie plaatsvindt om er duurzaam opbrengst uit te verkrijgen. Voor deze zaken kan een vergelijking van de omstandigheden van de betreffende vastgoedexploitatie met die waarin de vastgoedexploitatie normaliter wordt verricht een methode zijn om te toetsen of de exploitatie gericht is op het duurzaam verkrijgen van opbrengst.2 Bij deze vergelijking kan onder meer gelet worden op de daadwerkelijke duur van de handeling(en)3, het aantal cliënten en het bedrag van de opbrengsten4. Omdat het resultaat niet doorslaggevend is voor de vraag of de exploitatie gericht is op opbrengsten, kan het bedrag van de opbrengsten weliswaar van belang zijn, maar is het geen doorslaggevende factor bij de vergelijking van de exploitatie-omstandigheden.5