3 Introductie van de huurbeschermingsgedachte en de open normen ‘redelijkheid’ en billijkheid’, ‘goed huurderschap’ en ‘onredelijk bezwarend beding’

In het vorige hoofdstuk is onderzocht welke functies open normen voor de wetgever hebben, te weten deregulering en communicatieve wetgeving. Dit blijken volgens het wetgevingsbeleid onder meer de belangen van de wetgever te zijn bij het codificeren van open normen. De bezwaren tegen open normen zijn tevens aan bod gekomen, in het bijzonder de mogelijke aantasting van de triasleer en de mogelijke rechtsonzekerheid.

Het is aannemelijk dat die voor- en nadelen ook zo ervaren worden door de overige actoren van de civiele rechtspraktijk, te weten de (proces)partijen, advocaten en rechters. Zij zullen als voordeel ruimte ervaren (in het verlengde van de deregulering hebben zij te maken met een open norm waar nog invulling aan gegeven kan worden in plaats van uitgebreide wettelijke regelgeving), waartegenover als nadeel de rechtsonzekerheid staat.

In de komende hoofdstukken worden de drie gekozen open normen, te weten de redelijkheid en billijkheid, het goed huurderschap en het onredelijk bezwarende beding nader uitgewerkt in de context van het huurrecht. Dan wordt bezien welke ruimte de wetgever biedt en welke ruimte er voor de genoemde actoren (partijen, advocaten en rechters) is. De eventuele rechtsonzekerheid wordt ook belicht, evenals de geluiden uit de praktijk die verzameld zijn door middel van de enquête.

Vooraleer de genoemde drie open normen worden toegepast in het huurrecht, geeft het onderhavige hoofdstuk een schets van de geschiedenis van het huurrecht en een korte inleiding in de betreffende open normen. Voor het kunnen beantwoorden van de onderzoeksvraag is het nodig om de open normen, die het onderwerp van dit onderzoek zijn, te begrijpen. Hetzelfde geldt voor de diepgewortelde beschermingsgedachte die het huurrecht, waarin de open normen nader worden geduid, typeert.