3.1 Inleiding

Na het bespreken van uitgangspunten die in meer algemene zin aangeven wanneer het belang van het rechtsverkeer moet wijken voor het belang van een wederkerige (niet) oversteek, is het tijd om onze blik te richten op het Nederlandse privaatrecht. De structuur die ik in deze paragraaf hanteer bij de beantwoording van deze deelvraag, is als volgt: ten eerste zet ik uiteen of en in hoeverre het Nederlandse stelsel een wederkerige (niet) oversteek waarborgt bij verschillende categorieën (notariële) transacties (par. 3.2 t/m par. 3.6). Ten tweede bespreek ik of er discrepanties bestaan tussen de situaties waarin het Nederlandse stelsel een wederkerige (niet) oversteek waarborgt en de zo-even (in het kader van de eerste deelvraag) besproken factoren en instrumenten (par 3.7).

Het is nuttig om hier kort te herhalen wat ik onder ‘notariële transacties’ versta. Dit zijn transacties waarbij (a) de tussenkomst van de notaris wettelijk is voorgeschreven, of (b) de tussenkomst van de notaris weliswaar niet wettelijk is voorgeschreven, maar die in de praktijk vaak worden begeleid door een notaris. Bij de eerste categorie moet voornamelijk worden gedacht aan het beschikken over registergoederen en aandelen in kapitaalvennootschappen. Bij de tweede categorie moet men vooral denken aan activa/passiva-transacties, in het kader van bijvoorbeeld de overname van een onderneming.1