7.8.1.2 De aansprakelijkheid van participanten bij de Engelse LLP

De wettelijke regeling voor de LLP van het Verenigd Koninkrijk, de LLPA, bevat geen expliciete bepaling die de persoonlijke aansprakelijkheid van de vennoten voor de (beroeps)fouten van medevennoten beperkt, of die de vennoot voor zijn eigen fouten aansprakelijk acht. De explanatory notes geven aan dat beperking van aansprakelijkheid mogelijk is doordat de LLP rechtspersoonlijkheid heeft. De LLP is zelf aansprakelijk voor de schulden van de LLP, de vennoten zijn in beginsel niet verbonden voor de verbintenissen van de vennootschap.1 Door deze rechtspersoonlijkheid en het feit dat de deelnemers onder de LLP-wetgeving worden aangemerkt als vertegenwoordigers van de vennootschap, zal de contractuele aansprakelijkheid van de partners een aangelegenheid zijn tussen de derde partij en de vennootschap zelf. De aansprakelijkheid op grond van onrechtmatige daad is welbewust vaag gelaten zodat de rechterlijke instanties daarover kunnen beslissen. Aansprakelijkheid van de vennoten ontstaat verder als de naam van de vennootschap verkeerd wordt gebruikt of bijvoorbeeld als er sprake is van doorbraak van aansprakelijkheid.

Opmerkelijk is dat de LLP van het Verenigd Koninkrijk veel karakteristieken heeft van een kapitaalvennootschap omdat ook een groot gedeelte van het kapitaalvennootschapsrecht hierop van toepassing is verklaard. Ook bij de Engelse LLP is het uitgangspunt dus beperkte aansprakelijkheid, tenzij er andere afspraken zijn gemaakt met de derde partij. Desalniettemin wordt de Engelse LLP door het classificatiebesluit van de staatssecretaris fiscaal als een transparante entiteit aangemerkt. De logica lijkt hier ver te zoeken en meer inzicht in hoe de staatssecretaris met de aansprakelijkheid omgaat, krijgen wij dan ook niet door de lijst met gekwalificeerde samenwerkingsverbanden.