Einde inhoudsopgave
Re-integratie zieke werknemer (MSR nr. 66) 2014/8.2.4
8.2.4 Een frisse wind?
mr.dr. G.A. Diebels, datum 24-09-2014
- Datum
24-09-2014
- Auteur
mr.dr. G.A. Diebels
- JCDI
JCDI:ADS581605:1
- Vakgebied(en)
Arbeidsrecht / Europees arbeidsrecht
Rechtswetenschap / Algemeen
Sociale zekerheid arbeidsongeschiktheid / Re-integratie
Arbeidsrecht / Arbeidsovereenkomstenrecht
Voetnoten
Voetnoten
Er was ook geen wettelijke basis voor daadwerkelijke doorvoering: § 74 SGB V geeft alleen de opdracht aan een arts om te kijken of geleidelijke terugkeer mogelijk is en zo ja om de bijzonderheden daarvoor aan te tekenen.
BAG 13 juni 2006, BAGE 118, 29, zie ook B. Schmidt, Sozialversicherungsrecht in der arbeitsrechtlichen Praxis, Beck: München 2013 (Schmidt 2013), p.299 en verwijzingen in haar noot 1061.
A. Gagel, ‘Betriebliches Eingliederungsmanagement. Rechtspflicht und Chance.’, NZA 24/2004 (Gagel 2004), p.1360 en 1362.
Volgens de Duitse werkgeverskoepelvereniging Bundesvereinigung der Deutschen Arbeitgeberverbände over 2012, http://www.arbeitgeber.de/www%5Carbeitgeber.nsf/id/DE_Krankenstand, geraadpleegd op 7 juli 2014. Welti noemde in 2006 nog € 30 miljard, Welti 2006, p.624.
Schmidt 2013, p.298.
Welti 2006, p.624 en verwijzingen in zijn noot 15.
Toch veranderde het tij. Het BAG maakte in 2006 duidelijk dat sinds het invoeren van SGB IX anders tegen langdurige arbeidsongeschiktheid moest worden aangekeken. Vóór 1 juli 2001 werd alom aangenomen dat geleidelijke werkhervatting puur was gebaseerd op vrijwilligheid van de werkgever.1 Door invoering van § 28 SGB IX waarin ook die geleidelijke werkhervatting stond, kwam het vrijblijvende karakter echter te vervallen. Het doel bij Rehabilitation werd namelijk om in een zo vroeg mogelijk stadium arbeidsongeschiktheid aan te pakken. Dat betekent daarom: ‘Zeiten langandauernder Arbeitsunfähigkeit sind nicht mehr Zeiten des ‘Ruhens’, sondern Zeiten für betriebliche Eingliederungsmaßnahmen.’2
De voorzitter van het BSG zag met het invoeren van het hierna te bespreken ‘betriebliches Eingliederungsmanagement’: ‘…ein Umdenken eingeleitet; die Zeit der Arbeitsunfähigkeit wird als Phase für aktives Handeln zur Sicherung des Arbeitsplatzes begriffen’.3 Een arbeidsongeschiktheidsperiode moest niet worden gezien als noodgedwongen afwezigheid bij het bedrijf, maar als normaal onderdeel van het arbeidsen bedrijfsproces. Het knoopte bedrijfsvoering aan sociale zekerheid en de werkgever kreeg een taak bij beide.
De nationale arbeidsongeschiktheidscijfers lieten ook zien dat een koerswijziging nodig was. In 2006 werd geschat dat per jaar ongeveer 400.000 ziekteontslagen werden gegeven; nog eens 200.000 mensen vielen om gezondheidsredenen voortijdig uit het arbeidsproces. Arbeidsongeschiktheid kostte de werkgevers aan loondoorbetaling ongeveer € 33,5 miljard per jaar, de Krankenkassen betaalden jaarlijks € 3 miljard.4 Vanaf 2007 steeg het verzuimpercentage; in 2011 lag het verzuimpercentage op 3,8%, het hoogste in tien jaar. Daarvan vormde uitval vanwege psychische problemen een steeds groter wordend deel.5
Verschillende schrijvers constateren dat er bij het voortduren van de arbeidsovereenkomst met de zieke werknemer in het verleden te weinig aan re-integratie werd gedaan.6 Een element dat daar zeker aan heeft bijgedragen is de onduidelijke organisatie van re-integratie.