3.7.4 Eigen motief van de rechter

Na afloop van de zitting is aan partijen en advocaten gevraagd of de rechter bij het beproeven van een schikking uitsluitend keek naar de belangen van partijen of dat de rechter ook een eigen motief had bij een regeling tussen partijen. Zesenzeventig partijen (31.4%) en 94 advocaten (35.2%) denken dat de rechter ook een eigen motief heeft bij een regeling.

Vervolgens is aan deze partijen en advocaten gevraagd welk motief dat is. De door hen genoemde motieven zijn in categorieën ingedeeld (tabel 37). De motieven 1 tot en met 3 wijzen op persoonlijke belangen voor de rechter of de rechterlijke macht: geen (moeilijk) vonnis te hoeven schrijven of overbelasting van de rechterlijke macht tegengaan. Opvallend is, dat van de advocaten die denken dat de rechter ook een eigen motief heeft, 43% denkt dat dit motief gelegen is in het niet hoeven schrijven van een vonnis. Bij partijen ligt dit percentage veel lager.

Vervolgens wordt er ook een aantal motieven (4 tot en met 6) van rechters genoemd dat de respondenten klaarblijkelijk niet zien als belangen van partijen, maar die de rechter mogelijk wel zo ziet: voorkomen van een langdurige procedure, partijen helpen bij de onderhandelingen en ervoor zorgen dat partijen in de toekomst nog verder kunnen met elkaar. Met name dit eerste motief wordt redelijk vaak genoemd: door 20.5% van de partijen en door 9.7% van de advocaten die denken dat de rechter ook een eigen motief had bij een regeling.

De categorieën 7 tot en met 10 in tabel 37 wijzen niet eenduidig op een persoonlijk belang van de rechter dan wel een belang (dat de rechter gezien heeft als) van de partijen. Het zijn iets ‘neutralere’ antwoorden zoals ‘een definitieve oplossing’ of ‘einde procedure’. Een aantal van de antwoorden dat is ingedeeld onder de categorie 11 (overig) is weergegeven in box 8.