4.1 Inleiding

Voordat verder wordt onderzocht op welke wijze schuldeisers invloed kunnen uitoefenen op de afwikkeling van een faillissement, is het van belang in te gaan op informatie(rechten). Zonder voldoende informatie is het immers niet mogelijk invloed uit te oefenen.1 Worden schuldeisers pas geïnformeerd nadat de curator een bepaalde (rechts)handeling heeft verricht, dan treedt de wet van de voldongen feiten in werking. Die wet doet bijvoorbeeld opgeld als de curator een doorstart heeft bereikt en daartoe een overeenkomst heeft gesloten met de koper. Wordt de overeenkomst gesloten onder voorbehoud van goedkeuring door de rechter-commissaris en is die goedkeuring verleend, dan is de overeenkomst onvoorwaardelijk tot stand gekomen.2 Een verzoek op grond van artikel 69 Fw kan hier geen verandering in brengen.3 Een schuldeiser die meent schade te hebben geleden door de transactie, heeft dan in beginsel uitsluitend de mogelijkheid de curator pro se aansprakelijk te stellen.4 Vaak biedt dat geen soelaas, omdat de drempel voor aansprakelijkheid van de curator hoog is. De curator heeft immers beleidsvrijheid zolang hij niet is gebonden aan regels en is uitsluitend persoonlijk aansprakelijk als hij het onjuiste van zijn handelen inzag of redelijkerwijs behoorde in te zien.5

De vraag die in dit hoofdstuk centraal staat is of de informatierechten van schuldeisers afdoende zijn om op adequate wijze gebruik te maken van de rechten die zij hebben om invloed uit te oefenen op de afwikkeling van het faillissement.6 Omdat alleen invloed op een faillissement uitgeoefend kan worden bij bekendheid met het faillissement, wordt in 4.2 de bekendmaking van het faillissement behandeld. Paragraaf 4.3 gaat over informatieverschaffing aan de gezamenlijke schuldeisers en andere belanghebbenden. In 4.4 komt informatieverschaffing aan de schuldeiserscommissie aan bod. Paragraaf 4.5 handelt over informatieverschaffing aan individuele schuldeisers. In paragraaf 4.6 komen twee voorstellen tot versterking van de informatiepositie van schuldeisers aan bod en in 4.7 wordt het Belgische digitale insolventieregister besproken. In paragraaf 4.8 wordt de informatiepositie van schuldeisers geëvalueerd en worden aanbevelingen gedaan tot verbetering van de informatiepositie van schuldeisers in faillissement. Het hoofdstuk sluit in 4.9 af met een conclusie.