2.6 Tot besluit

In dit hoofdstuk is een aantal centrale theorieën en begrippen geïntroduceerd die van belang zijn voor de verdere analyse. Men stelt zich in het strafproces tot doel de waarheid te achterhalen en juiste feitelijke vaststellingen te doen omtrent het verleden. Vanuit de juridische doctrine bestaat de neiging om de bijzondere trekken van de strafrechtelijke waarheidsvinding te benadrukken, maar het gaat bij strafrechtelijk bewijzen in de kern om een gewone vorm van empirisch bewijs. Daarbij spelen inductieve redeneerprocessen en waarschijnlijkheidsoordelen een grote rol. Teveel nadruk op het recht en de eigenheid van het strafrechtelijk bewijs kan ons uit het oog doen verliezen waar het in de kern om gaat. Dat het bij strafrechtelijk bewijzen draait om het doen van gewone op de empirie gebaseerde vaststellingen, maakt de materie niet minder complex. Integendeel, het maakt kennisname van inzichten uit andere disciplines relevant. Hoewel de nodige theorievorming bestaat over bewijzen, is er geen overeenstemming over de wijze waarop het proces van bewijzen moet vormkrijgen in het licht van de waarheidsvinding. Duidelijk is in ieder geval geworden dat zowel op het niveau van de bewijsconstructie als op het niveau van de individuele bewijsstukken aandacht moet worden besteed aan alternatieve hypothesen. Voorts wordt de kwaliteit van een bewijsstuk niet alleen bepaald door de geloofwaardigheid van de inhoud maar ook door de bewijswaarde die aan de inhoud kan worden toegekend.

De rol van getuigenverklaringen in het proces van bewijzen is nog niet uitdrukkelijk aan de orde gekomen. In het volgende hoofdstuk zal nader worden stilgestaan bij de betekenis van getuigenverklaringen voor de strafrechtelijke waarheidsvinding en de uitdagingen waar het strafrecht zich voor ziet gesteld.