3.3.2 De Securities Exchange Act 1934

De Securities Exchange Act 1934 (hierna: ‘Securities Exchange Act’) is gericht op de secundaire markt (de markt waar reeds uitgegeven effecten worden verhandeld).1 Nagenoeg alle aspecten van de openbare beurshandel worden door de Securities Exchange Act gereguleerd.2 Daarmee heeft zij een veel breder toepassingsbereik dan de Securities Act. Dit brede toepassingsbereik vertaalt zich onder meer in het feit dat zowel effectenuitgevende instellingen, als houders van effecten, als alle andere partijen die bij de beurshandel betrokken zijn (zoals effectenbeurzen en effectenmakelaars) aan de Securities Exchange Act zijn onderworpen.3 Voor het onderhavige onderzoek is van belang dat in deze wet onder meer uitgebreide publicatieverplichtingen worden opgelegd aan beursvennootschappen.

Het publicatieregime voor beursvennootschappen komt in het kort op het volgende neer.4 Alvorens een vennootschap tot een effectenbeurs kan worden toegelaten, dient zij zich eerst bij de SEC te laten registreren.5 Kort gezegd houdt dit in dat zij de SEC van uitgebreide informatie dient te voorzien over haarzelf en over aan haar verbonden ondernemingen.6 Deze registratie geldt in principe ook voor niet-Amerikaanse vennootschappen. Is de vennootschap eenmaal geregistreerd, dan dient zij te voldoen aan de periodieke informatieverplichtingen van Section 13(a) Securities Exchange Act.7 Was de vennootschap reeds geregistreerd in het kader van een eerdere uitgifte van effecten onder de Securities Act, dan dient zij te voldoen aan de periodieke informatieverplichtingen van Section 15(d) Securities Exchange Act.8 De laatstgenoemde informatieverplichtingen zijn nagenoeg gelijk aan die van Section 13(a) Securities Exchange Act. De periodieke rapportages dienen bij de SEC te worden gedeponeerd op bepaalde door de SEC voorgeschreven formulieren. Deze formulieren hebben een vast format, waarop gedetailleerd is vermeld welke informatie precies moet worden verstrekt.

De belangrijkste rapportageverplichting is de deponering van de jaarlijkse financiële verslaggeving.9 De meeste Amerikaanse beursvennootschappen doen dit via ‘Form’ 10-K, de niet-Amerikaanse beursvennootschappen doen dit via ‘Form’ 20-F.10 Na afloop van ieder kwartaal dienen Amerikaanse beursvennootschappen daarnaast een kwartaalbericht te publiceren via ‘Form’ 10-Q.11 Bovendien hebben Amerikaanse beursvennootschappen de (incidentele) verplichting om bepaalde belangrijke (in de wet vastgelegde) gebeurtenissen te melden via ‘Form’ 8-K.12 Ook de informatie die uit hoofde van de zogenoemde ‘Regulation Fair Disclosure’ dient te worden gepubliceerd, moet via dit ‘Form’ 8-K worden gedeponeerd.13 Verder geldt voor niet-Amerikaanse beursvennootschappen de verplichting om de informatie die zij krachtens hun nationale wet- en regelgeving moeten publiceren, ook bij de SEC te deponeren.14 Dat doen zij via ‘Form’ 6-K. Niet-Amerikaanse beursvennootschappen hebben echter niet de verplichting om (via ‘Form’ 10-Q) kwartaalberichten te publiceren.15 Ook de publicatieverplichtingen van de Regulation Fair Disclosure gelden niet voor hen.

Afgezien van de verplichting tot het publiceren van bepaalde belangrijke gebeurtenissen via ‘Form’ 8-K, kent het Amerikaanse federale effectenrecht geen afzonderlijke verplichting tot het publiceren van voorwetenschap.16 Belangrijke informatie waarover een beursvennootschap beschikt en waarmee het beleggende publiek nog niet bekend is, mag zij dus in beginsel voor zich houden (zie in dit verband ook § 3.5.7). Dit is een wezenlijk verschil met het Nederlandse recht (zie art. 17 verordening Marktmisbruik).17 Wel is de afgelopen jaren in het Amerikaanse recht een tendens gaande om het aantal gebeurtenissen dat via het genoemde ‘Form 8-K’ moet worden gepubliceerd, uit te breiden.18 Door deze ontwikkeling schuift ook het Amerikaanse systeem langzaam in de richting van een zogenoemd ‘continuous disclosure regime’.19

De Securities Exchange Act is sinds haar totstandkoming veelvuldig gewijzigd. Een zeer ingrijpende wijziging die is doorgevoerd, is die in het kader van de Sarbanes Oxley Act 2002.20 De Sarbanes Oxley Act was een rechtstreekse reactie op de boekhoudschandalen die rondom de eeuwwisseling in Amerika aan het licht kwamen (waarvan Enron de bekendste is). De wet bevat vele stringente en gedetailleerde regels waarmee beoogd werd het vertrouwen van het beleggende publiek in de financiële verslaggeving (en daarmee in de financiële markten) te herstellen. Wat de publicatieverplichtingen voor beursvennootschappen betreft, zijn vooral de bepalingen van Title IV van de Sarbanes Oxley Act (‘Enhanced Financial Disclosures’) van belang.21 Deze titel voorziet onder meer in strenge voorschriften op het terrein van risicobeheersing en interne controle.22 Daarnaast bevat Title IV informatieverplichtingen over ‘off-balance sheet transactions’,23 voorschriften om te publiceren over de naleving van een integriteitscode24 en voorschriften voor publicatie van zogenoemde ‘pro forma financials’.25 De Sarbanes Oxley Act laat ik in het vervolg van het onderzoek verder buiten beschouwing.

Een andere zeer ingrijpende wijziging die in de Securities Exchange Act is doorgevoerd – wellicht nog ingrijpender dan de Sarbanes Oxley Act – is die in het kader van de Dodd-Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act (beter bekend als de ‘Dodd-Frank Act’ en hierna als zodanig aangeduid).26 Deze wet was het antwoord van de Amerikaanse wetgever op de – wereldwijde – kredietcrisis aan het eind van de jaren nul. Zij heeft als doelstelling de financiële stabiliteit in de Verenigde Staten te vergroten door het financiële systeem doorzichtiger te maken, een oplossing te bieden voor instellingen die ‘too big to fail’ zijn, Amerikaanse belastingbetalers te beschermen tegen nieuwe staatssteun voor financiële instellingen en consumenten te beschermen tegen financiële misbruikpraktijken.27 De Dodd-Frank Act kent echter een veel breder toepassingsbereik dan alleen de financiële sector, omdat daarin voor alle Amerikaanse beursvennootschappen regels zijn voorgeschreven op het terrein van corporate governance, waaronder regels over de benoeming en bezoldiging van bestuurders en regels over het terugvorderen van prestatiebeloningen van bestuurders, wanneer de financiële verslaggeving moet worden herzien als gevolg van een materiële onjuistheid en/of onvolledigheid.28 Ook de Dodd-Frank Act laat ik in het vervolg van het onderzoek verder buiten beschouwing.