6.3.3 Conclusie

Uit het voorgaande kan worden geconcludeerd dat een onbeschermde vennootschap, dat wil zeggen een vennootschap die een kenbare statutaire inrichting heeft waaruit niet blijkt van enige beschermingsmogelijkheden, zich op grond van de RNA-beschikking mag beschermen mits de bescherming de RNA-toets doorstaat. De toevoeging van de Hoge Raad in zijn RNA-beschikking dat de normeringen die uit de beschikking voortvloeien ook van toepassing zijn op onbeschermde vennootschappen voegt eigenlijk niet zoveel toe, omdat de mogelijkheden om zich te beschermen beperkt zijn. Iedere uitgifte van beschermingsaandelen moet immers gesanctioneerd worden door de algemene vergadering. Die beperking is voor wat betreft de uitgifte van gewone beschermingsaandelen vooral gelegen in de duur en de omvang van de uitgiftebevoegdheid en in mindere mate in de uitsluiting van het voorkeursrecht. Zonder medewerking van de algemene vergadering is een effectieve uitgifte van gewone beschermingsaandelen niet mogelijk.