3.5.8.1 Inleiding

Zoals reeds aan bod kwam bij de bespreking van de Securities Act 1933, is in 1995 de Private Securities Litigation Reform Act (‘PSLRA’) ingevoerd.1 De aanleiding voor de PSLRA was de zorg die men had over de alsmaar uitdijende civielrechtelijke aansprakelijkheid gebaseerd op het federale effectenrecht en de toenemende mate waarin misbruik werd gemaakt van het class actions-systeem. De PSLRA heeft aan onder meer de Securities Exchange Act 1934 een aantal bepalingen toegevoegd die voor de privaatrechtelijke handhaving van groot belang zijn. De bepalingen zijn opgenomen in de Sections 21D en 21E Securities Exchange Act.

In Section 21D(a) is ten eerste een reeks bepalingen opgenomen die specifiek van toepassing zijn wanneer onder de Securities Exchange Act een aansprakelijkheidsclaim wordt ingesteld door middel van een class action.2 Vervolgens zijn in Section 21D(b)-(f) bepalingen opgenomen die gelden voor claims gebaseerd op de Securities Exchange Act in het algemeen: Section 21D(b)(1) bevat een verzwaarde stelplicht voor het misleidende karakter van de litigieuze mededeling of omissie;3 Section 21D(b)(2) bevat een verzwaarde stelplicht met betrekking tot het scienter-vereiste;4 in Section 21D(b)(3) zijn regels opgenomen omtrent het bewijsrecht (‘Motion to Dismiss; Stay of Discovery’);5 in Section 21D (b)(4) wordt de bewijslast geregeld voor het vereiste van loss causation;6 Section 21D(c) bevat sancties die van toepassing zijn wanneer sprake is van misbruik van procesrecht (‘Sanctions for abusive litigation’);7 Section 21D(d) voorziet in een procedurele waarborg voor de gedaagde (‘Defendant’s right to written interrogatories’);8 Section 21D(e) bevat een regeling die de schadevergoeding maximeert (‘Limitation on damages’);9 en Section 21D(f) voorziet in een regeling van proportionele aansprakelijkheid (‘Proportional liability’).10 Tot slot is in Section 21E een bijzondere regeling opgenomen die van toepassing is wanneer de vennootschap (of iemand die namens haar handelt) aansprakelijk wordt gesteld voor zogenoemde ‘forward-looking statements’ (‘Safe harbor for forward-looking statements’).11

In het vervolg van deze paragraaf over de PSLRA bespreek ik alleen de regeling over de maximering van de schadevergoeding (de zogenoemde ‘PSLRA’s damages cap’). De andere regels van Section 21D laat ik – gelet op het geringe belang hiervan voor het onderhavige onderzoek – hier verder onbesproken (zie over de bewijslastregel voor het vereiste van loss causation reeds § 3.5.5.3). Voor een bespreking van de beschermingsregeling voor forward-looking statements verwijs ik naar § 3.4.5.1, alwaar de parallelbepaling van de Securities Act aan bod kwam.