Einde inhoudsopgave
Toegang tot het recht bij massaschade (R&P nr. 150) 2007/6.6
6.6 Europese dimensie
mr. I.N. Tzankova, datum 30-03-2007
- Datum
30-03-2007
- Auteur
mr. I.N. Tzankova
- JCDI
JCDI:ADS600715:1
- Vakgebied(en)
Verbintenissenrecht (V)
Burgerlijk procesrecht (V)
Verzekeringsrecht (V)
Voetnoten
Voetnoten
Dat is een conclusie die men naar mijn idee redelijkerwijs kan trekken na bestudering (en beluistering) van Polak 2006 en Faulk 2002, p. 1019-25. De verschillende Europese landen hebben uiteenlopende processuele regelingen voor de afwikkeling van massaschade: Micklitz & Stadler 2006, Micklitz & Stadler 2005, p. 57-938 bevat landenrapporten van de collectieve actie-regelingen van Frankrijk, Griekenland, Italië, Nederland, Zweden en Spanje. Daarnaast is het voorstelbaar dat de aansprakelijkheid van een producent die een gebrekkig product op de markt brengt jegens de aldaar wonende benadeelden door het nationale recht wordt beheerst: Polak 2006, p. 2352. Ook de geluiden uit Amerika over de mogelijkheden van class action om bij te dragen aan de realisatie van preventie (en ik zou hieraan rechtsgelijkheid willen toevoegen) in een globaliserende wereld zijn niet hoopgevend te noemen. Buschkin 2005 pleit weliswaar voor een ruimer toelatingsbeleid in class actions ten aanzien van buitenlandse benadeelden, het beeld dat zij van de huidige situatie in Amerika en in Europa schetst ten aanzien van de mogelijkheden om de effectuering van schadevergoedingsaanspraken in gevallen van massaschade justitieel af te stemmen, is niet bemoedigend.
Zie 4.1.
De door mij in dit onderzoek gevolgde thematische aanpak kan tevens de inzet zijn van een discussie over de aanpak van de problematiek van substantiële massaschade op Europees niveau. De drie aandachtspunten transactiekosten, rechtsgelijkheid en free rider blijven ook op dat niveau, zij het op een grotere schaal, een belemmerende rol spelen in de realisatie van de toegang tot het recht. De onduidelijkheid rond de toepassing en uitwerking van de regels van internationaal privaatrecht die niet geschreven zijn met het oog op gevallen van substantiële massaschade, maken de situatie er niet beter op.1 Ik meen dat de Amerikaanse ervaringen met de interactie tussen interstatelijke en federale class actions als een voorbode kunnen worden gezien voor de problematiek die men ook in Europa over enige tijd kan verwachten. De CAFA2 die beoogt de afwikkeling van massaschade te centraliseren door de jurisdictie van de federale rechter uit te breiden, is één manier waarop met de problematiek zou kunnen worden omgegaan. Een andere is om harmonisatie van het procesrecht van de verschillende Europese landen op dit punt na te streven, langs de door mij onderscheiden thema's en uitgestippelde oplossingsrichtingen. Dat kan via het uitlokken van een discussie over de voorgestelde thema's en aanpak in de Europese literatuur en op politiek niveau. Een nieuw Groenboek?