9.7.2 Uitleg 403-aanspraak is gebaseerd op standaardtekst artikel 2:403 lid 1 sub f BW

De aansprakelijkheid van een consoliderende rechtspersoon wordt gebaseerd op de 403-verklaring.1 De uitleg die de Hoge Raad in zijn uitspraken aan de 403-aanspraak heeft gegeven, heeft betrekking op de zekerheid die voortvloeit uit een 403-verklaring die conform artikel 2:403 lid 1 sub f BW is opgesteld. Om de omvang, typering en invulling van de 403-aanspraak te kunnen vaststellen, is de tekst van de 403-verklaring bepalend. Voorop zij gesteld dat het volstrekt logisch is om de tekst van een 403-verklaring exact aan te laten sluiten bij artikel 2:403 lid 1 sub f BW. Door de tekst in de verklaring overeen te laten stemmen met de wettekst, wordt voorkomen dat er door de consoliderende rechtspersoon meer of minder aansprakelijkheid wordt aanvaard dan strikt noodzakelijk is.

Inmiddels is gebleken – en voor een uitgebreide beschouwing hiervan wordt verwezen naar het eerste onderdeel van deze dissertatie – dat de standaardtekst van een 403-verklaring tot resultaten leidt, die onbevredigend lijken te zijn voor de rechtspraktijk. In het ING/Akzo-arrest2 heeft de Hoge Raad bepaald dat een schuldenaar geen recht kan ontlenen aan artikel 2:403 BW maar uitsluitend aan de gedeponeerde verklaring. Daarmee staat in principe de deur open om de aansprakelijkheid vorm te geven. Om ongewenste effecten van een standaard-403-aanspraak te vermijden, zou kunnen worden overwogen om afwijkende bedingen op te nemen in een 403-verklaring.