6.2.0 Introductie

Ik merk nog op dat de beschikkingen die worden belicht, betrekking hebben op vennootschappen die reeds failliet zijn verklaard of aan de vooravond van een faillissement staan. De keuze voor deze beschikkingen is ingegeven door het feit dat in de onderhavige procedures uitspraak is gedaan op verzoeken tot kostenverhaal en de beslissingen dienaangaande het meest uitgebreid zijn gemotiveerd. De interpretatiekwestie heeft uiteraard eveneens betekenis voor andere dan de hierna te behandelen zaken. De Ondernemingskamer heeft bijvoorbeeld in de procedure inzake Polyplus Holding overwogen dat ‘uit het vorenoverwogene onmiskenbaar [volgt] dat [S] als bestuurder, belast met de verantwoordelijkheid voor – onder meer – de f inanciële gang van zaken en de administratie, en als aandeelhouder grotendeels voor het wanbeleid in zijn diverse aspecten verantwoordelijk is te achten’ (waarna [S] is ontslagen en de hem verleende decharge is vernietigd)2, terwijl ook in enkele andere van de in hoofdstuk 5 behandelde procedures individuele verantwoordelijkheden zijn vastgesteld in het kader van de vraag welke voorzieningen getroffen moeten worden en of verzoeken tot kostenverhaal voor toewijzing in aanmerking komen.3 De analyse is eveneens van belang voor uitspraken waarin wordt geoordeeld dat het bestuur en/of de RvC (de organen derhalve) verantwoordelijk zijn voor het wanbeleid. Zo oordeelt de Ondernemingskamer in de beschikking inzake Laurus dat ook al zou de RvC aanvankelijk het voordeel van de twijfel hebben mogen geven aan de hoofddirectie, ‘uiterlijk per eind maart 2001 het moment was aangebroken waarop een scherper toezicht had moeten worden uitgeoefend, en dat de [RvC] door zulks na te laten in zoverre medeverantwoordelijk is voor het geconstateerde wanbeleid.’4