2.1.2 Toepassing van het bestemmingscriterium op de woonark uit het Woonarkarrest

De Hoge Raad lijkt hiermee het bestemmingscriterium niet toe te passen op de woonark. Uit het Portacabinarrest blijkt immers dat het ontbreken van enige fundering niet in de weg staat aan een kwalificatie als onroerend. En aangezien de woonark evenals de drijvende steigers met beugels was verbonden aan in de bodem verankerde meerpalen, had een vereniging met de grond, mijns inziens, goed verdedigd kunnen worden. Over de door lid 1 van art. 3:3 BW vereiste duurzame vereniging zegt de Hoge Raad in het Portacabinarrest dat een gebouw of werk duurzaam verenigd kan zijn met de grond doordat het naar aard en inrichting bestemd is om duurzaam ter plaatse te blijven. De woonark was als woning ingericht en in gebruik. De naar buiten kenbare bedoeling van de bouwer (in dezen X: degene die de woonark heeft laten plaatsen) was mijns inziens om de woonark op die plek te gebruiken als woning. De bestemming om duurzaam ter plaatse te blijven, lijkt mij ook naar buiten kenbaar. Derden die over de wandelpromenade de woonark zien liggen, zullen niet in de veronderstelling verkeren dat deze woonboot hier slechts tijdelijk gelegen is en binnen afzienbare tijd verplaatst zal worden. Wanneer ik het bestemmingscriterium toe pas op de litigieuze woonark kan ik niet anders concluderen dan dat op grond van het bestemmingscriterium de woonark als onroerende zaak gekwalificeerd zou moeten worden. Dit overigens los van de vraag of ik dit een wenselijke uitkomst zou vinden.1

De Hoge Raad denkt hier kennelijk anders over en stelt:

Opmerkelijk is dat de Hoge Raad niet ingaat op het arrest waarnaar het hof expliciet verwees, namelijk dat betreffende de drijvende steigers.2 De omstandigheden in dat arrest vertonen namelijk grote overeenkomsten met die van de woonark.