4.3.3 Toekomst

91. Al tijden gaan stemmen op om de onderneming als geheel een plaats te geven in het Nederlandse vermogensrecht, soms in de vorm van één recht op het geheel.1 Raaijmakers heeft in een reeks van publicaties2 bepleit het Nederlandse (ondernemings)recht te herzien en een algemeen vermogensrechtelijk begrip van de onderneming in te voeren. Dat een algemeen vermogensrechtelijk begrip van de onderneming nog niet bestaat, is lastig, zo meent hij. Hij is van mening dat het Nederlandse recht op dit punt ernstig is achtergebleven, onnodig gecompliceerd is en tot onnodige maatschappelijke kosten leidt, doordat de praktijk zich moet bedienen van een overvloed aan adviseurs, zoals advocaten, notarissen en accountants. Eenvoudigere regelingen zijn daarom gewenst en hij acht het een gemiste kans dat de regeling van de algemeenheid van goederen (en schulden) uit het Ontwerp-Meijers niet is ingevoerd. Het rechtskarakter van de onderneming als geheel wordt daardoor naar zijn mening miskend.3

Volgens Raaijmakers is de onderneming namelijk inderdaad een algemeenheid van goederen, en is het recht op de onderneming als zodanig een vermogensrecht in de zin van art. 3:6 BW.4 Hij lijkt dit te beschouwen als geldend recht:

En:

Dit recht op de onderneming kan in de visie van Raaijmakers worden verkocht en overgedragen of bezwaard door middel van een levering bij akte als bedoeld in art. 3:95 BW. 7 Ik begrijp Raaijmakers zo, dat door overdracht van het recht op de onderneming via art. 3:95 BW, de ondernemingzelf van rechtswege over zal gaan, waarbij geen levering van de afzonderlijke bestanddelen is vereist. Wat op het moment van overdracht8 behoort tot de onderneming, moet uitgemaakt worden aan de hand van een tussenbalans.9 Wel merkt hij op:

Raaijmakers acht het wenselijk dat de mogelijkheid van overdracht en de wijze van levering van het recht op een onderneming in de toekomst uitdrukkelijk in de wet worden opgenomen. Daarnaast zou in de wet bepaald moeten worden dat deze overdracht onder algemene titel geschiedt.11