2.5.1 Inleiding

Wanneer de Ondernemingskamer een enquêteverzoek toewijst, houdt zij in beginsel de vaststelling van het bedrag dat het onderzoek maximaal mag kosten, het onderzoeksbudget, aan. De Ondernemingskamer vraagt de onderzoeker doorgaans eerst een begroting (par. 2.5.2) en plan van aanpak (par. 2.5.3) op te stellen. Pas hierna stelt de Ondernemingskamer het onderzoeksbudget vast (par. 2.5.4). Voor dat bedrag moet ook zekerheid worden gesteld, waarover par. 2.7.

De Ondernemingskamer kadert het onderzoeksbudget van de onderzoeker met de vaststelling van het onderzoeksbudget af, maar het is vervolgens de onderzoeker die ‘beslist of een uitgave geïndiceerd is en of de uitgave ten laste van het onderzoek moet komen’. Met Blanco Fernández, Holtzer en Van Solinge meen ik dat leidend criterium daarbij zou moeten zijn dat de onderzoeker alleen dat uitgeeft wat nodig is en hij elke uitgave verantwoordt.1

De onderzoeker verantwoordt de gemaakte kosten nu slechts achteraf, na deponering van het onderzoeksverslag (par. 2.8), of bij een verzoek tot verhoging van het onderzoeksbudget (par. 2.6.4.5). Naar mijn mening moet de onderzoeker ook gedurende het onderzoek (meer) verantwoording afleggen aan de Ondernemingskamer van de gemaakte kosten van het onderzoek. De Ondernemingskamer moet de kosten van het onderzoek monitoren2 en waar nodig ingrijpen. Een behulpzaam instrument daarbij is een periodieke verantwoordingsplicht (par. 2.10).