3.15.2 Tegenargumenten vanuit het verzekeren

Het argument van Ribstein dat aandeelhouders een wezenlijke dreiging van aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad ondervinden en daarom een prikkel zouden hebben om zich te verzekeren, vindt Hillman een gevaarlijke generalisatie die vraagt om een verklaring. Daarnaast geeft Hillman aan dat er door de verschillen tussen de beursgenoteerde vennootschappen en de kleinere besloten vennootschappen er bij deze vennootschappen van elkaar afwijkende verzekeringsprikkels zijn. Wanneer aandeelhouders ook de functie van bestuurder uitoefenen, zouden zij wel of niet een prikkel kunnen hebben om zich te verzekeren, om zodoende een gedwongen liquidatie van het vermogen van de vennootschappen af te wenden. Onder omstandigheden waarin het vermogen van een vennootschap aanzienlijk minder waard is dan de voorzienbare aansprakelijkheden, zouden de kosten van een volledige verzekering de voordelen van de voorkoming van een gedwongen liquidatie, kunnen overtreffen.1 Hierdoor zal er geen prikkel zijn om een verzekering af te sluiten. Daarnaast zullen verzekeraars een hogere premie vragen aan vennootschappen met beperkte aansprakelijkheid, hetgeen tegen het afsluiten van een verzekering zou werken. De mogelijkheid van verschillen in aansprakelijkheid tussen vennoten zou ertoe kunnen leiden dat de vennoten met de grootste bescherming de idee kunnen opvatten dat de vennootschap minder verzekering nodig heeft. Daarnaast zou de kans groter zijn dat vennoten door de beperkte aansprakelijkheid ook elkaar in een juridische procedure zouden betrekken. Hierdoor zouden er meer proceskosten worden gemaakt waardoor er minder verzekeringsgeld over zou blijven om de vorderingen van schuldeisers te voldoen.2