VI.4.3.3 Zaak-taakbesluiten

In het voorgaande ging ik er steeds van uit dat collectieve besluitvorming plaatsvindt. Maar wat is nu rechtens als de uitvoerende bestuurders zelfstandig bevoegd zijn bestuursbesluiten te nemen?1 Hoe verhoudt de ‘brengplicht’ van de bestuurder met besluitvormingsbevoegdheid zich in dat geval tot de ‘haalplicht’ van de niet-uitvoerende bestuurders?

Deze vraag hield ook de Gecombineerde Commissie Vennootschapsrecht bezig. Omdat de uitvoerende en niet-uitvoerende bestuurders collectief verantwoordelijk zijn voor zaak-taakbesluiten, stelde zij voor in het derde lid van art. 2:129a/239a BW de volgende zin op te nemen: “Elke bestuurder verschaft de overige bestuurders tijdig de voor de uitoefening van ieders taak noodzakelijke informatie.”2 De Gecombineerde Commissie Vennootschapsrecht kreeg geen gehoor.

Volgens de minister volgt reeds uit art. 2:8 BW dat de bestuurder die zelfstandig bevoegd is bestuursbesluiten te nemen, zijn medebestuurders binnen een redelijke termijn behoort in te lichten over besluiten die hij heeft genomen. De bestuurder met besluitvormingsbevoegdheid van het bestuur zit volgens de minister goed wanneer hij tijdens de eerstvolgende bestuursvergadering verantwoording aflegt over door hem genomen bestuursbesluiten.3 Verder ligt het volgens de minister op de weg van de niet-taakbelaste bestuurder om periodiek te informeren of bestuursbesluiten op grond van art. 2:129a/239a lid 3 BW zijn genomen.4

Individuele niet-uitvoerende bestuurders hebben dus ook in dit geval een informatierecht. De taakbelaste bestuurder met besluitvormingsbevoegdheid behoort hen alle voor de uitoefening van hun taak benodigde informatie te verschaffen. Volgens de heersende leer weegt de brengplicht van de besluitvormingsbevoegde bestuurder het zwaarst.5 Gelet op de collegiale verantwoordelijkheid van het bestuur, kan de niet-uitvoerende bestuurder niet volledig achteroverleunen. Hij doet er verstandig aan zich er regelmatig van te vergewissen of bestuursbesluiten op grond van art. 2:129a/239a lid 3 BW zijn genomen.6 De niet-uitvoerende bestuurder behoeft mijns inziens niet wekelijks navraag te doen, maar ik raad hem wel aan eens per kwartaal te informeren naar de taakuitoefening door zijn medebestuurders.7

Volgens Schwarz zou een wettelijke regeling omtrent informatieverschaffing in het kader van art. 2:129a/239a lid 3 BW niet misstaan. Hij wijst erop dat de niet-uitvoerende bestuurders in dit geval in een positie verkeren die vergelijkbaar is met de positie van de raad van commissarissen.8 Ik kan mij deels in de opvatting van Schwarz vinden. De positie van de niet-uitvoerende bestuurders is inderdaad vergelijkbaar met de positie van de raad van commissarissen.9 Toch zie ik niet de meerwaarde in van een wettelijke regeling omtrent informatieverschaffing. Zoals ik al schreef, ligt het voor de hand dat elke bestuurder de overige bestuurders tijdig de voor de uitoefening van ieders taak noodzakelijke informatie verschaft.10 Zo’n wettelijke regeling is derhalve niets meer en niets minder dan een codificatie van hoe de gang van zaken in de praktijk zou moeten zijn. Bovendien is het ook zonder wettelijke regeling mogelijk vast te leggen op welke wijze in de informatiebehoefte van de bestuurders die niet hebben deelgenomen aan de besluitvorming wordt voorzien.11 De statuten en het bestuursreglement zijn daar volgens mij de geëigende plekken voor.12