7.8.3 Tussenconclusie

De herziening van het Stabiliteits- en Groeipact in 2005 is niet juichend ontvangen.1 Het differentiëren van de middellangetermijndoelstellingen werd gezien als een van de weinige positieve punten, aangezien hierdoor meer ruite ontstond voor flexibiliteit, wat meer recht deed aan de onderlinge economische verschillen tussen de lidstaten. Afgezien hiervan, is met name gewezen op het gevaar van de afgenomen striktheid van het Stabiliteits- en

Groeipact, onder meer door een grotere marge voor de begrotingsdoelstelling, een ruimere interpretatie van de begrippen ‘ernstige economische neergang’ en ‘andere relevante factoren’ en de verlengde termijnen voor de buitensporigtekortprocedure. De wijzigingen boden zo verre van een oplossing voor wat in de praktijk een van de grootste problemen van het Stabiliteits- en Groeipact is gebleken: de weigering van de Raad om de buitensporigtekortprocedure streng toe te passen.