Heffingsmethoden, een valse dichotomie?
Einde inhoudsopgave
Heffingsmethoden, een valse dichotomie? (FM nr. 156) 2019/3.3.7:3.3.7 Tussenanalyse: het doen van aangifte vergeleken
Heffingsmethoden, een valse dichotomie? (FM nr. 156) 2019/3.3.7
3.3.7 Tussenanalyse: het doen van aangifte vergeleken
Documentgegevens:
Dr. H.M. Roose, datum 01-04-2019
- Datum
01-04-2019
- Auteur
Dr. H.M. Roose
- JCDI
JCDI:ADS449681:1
- Vakgebied(en)
Fiscaal bestuursrecht / Algemeen
Inkomstenbelasting / Algemeen
Vennootschapsbelasting / Algemeen
Deze functie is alleen te gebruiken als je bent ingelogd.
In deze paragraaf stond het deelonderzoek naar het eerste kernelement (het doen van aangifte) centraal. Daaruit komt naar voren dat de aangifte ten behoeve van aanslagbelastingen veel uitgebreider is dan die van aangiftebelastingen. Dit kan worden verklaard vanuit het feit dat de primaire verantwoordelijkheid voor het formaliseren van de belastingschuld bij een aangiftebelasting bij de belasting-/inhoudingsplichtige ligt en de aangifte daardoor meer een geleideformulier is van de betaling. Bij een aanslagbelasting ligt die verantwoordelijkheid meer bij de Belastingdienst (zie paragraaf 3.4).
Op het gebied van de termijnen voor het doen van aangifte en de wijze waarop aangifte moet worden gedaan (tegenwoordig weliswaar digitaal en in het verleden op papier) constateer ik ten slotte nauwelijks verschillen tussen de heffingsmethoden. In de tijd zijn er nauwelijks verschillen te zien op dit vlak.