4 Instrumentarium dat de strafrechter bij zijn taak ter beschikking staat

De ‘exclusionary rule’, door de Hoge Raad in 1962 zo principieel aanvaard, heeft nooit goed willen gedijen. Het lijkt wel of de Hoge Raad van zichzelf geschrokken is. In ieder geval zijn door dezelfde Hoge Raad een aantal mechanismen in werking gesteld om het bereik van de regel zo klein mogelijk te maken, zonder de regel formeel af te schaffen. De twee belangrijkste mechanismen waarmee de regel van zijn tanden wordt ontdaan zijn een enge interpretatie van grondrechten en toepassing van de Schutznormleer, meestal in combinatie. Daarnaast is de Hoge Raad tot op zekere hoogte ook expliciet op de ‘exclusionary rule’ teruggekomen door onder omstandigheden op schending van rechten een mindere sanctie te stellen dan bewijsuitsluiting.1