10.3.1.2 Verhouding tot het Unierecht

Uit onder meer de arresten Commissie/Luxemburg en Van Hilten-van der Heijden volgt dat het Unierechtelijk toelaatbaar is om niet-inwoners progressief te belasten met inachtneming van hun wereldinkomen.1 In de zaak Commissie/Luxemburg erkende het Hof hierbij de mogelijkheid voor de Luxemburgse belastingautoriteiten om te verlangen dat werknemers, die slechts een gedeelte van het jaar in Luxemburg woonachtig en/of werkzaam zijn, inzicht geven in hun wereldinkomen. Dit om te bepalen of zij in aanmerking komen voor de door hen verzochte (gedeeltelijke) teruggaaf van de ingehouden loonbelasting. Het vereisen van deze aanvullende informatie kan worden gerechtvaardigd ‘teneinde de bevoegde nationale belastingdienst in staat te stellen (…) het op de binnenlandse inkomsten toepasselijke tarief te bepalen’.2 Ik merk op dat de arresten Asscher en Gerritse niet afdoen aan deze rechtspraak. In die arresten ging het namelijk niet om de vraag of de bronstaat een progressievoorbehoud voor niet-inwoners mag opnemen in de wetgeving (hetgeen is toegestaan, zie Commissie/Luxemburg) maar om de vraag of afwijkende (nadelige) belastingtarieven mogen worden gehanteerd voor niet-inwoners (hetgeen is verboden).3 De Hoge Raad heeft in lijn met het bovenstaande reeds expliciet geoordeeld dat het verenigbaar is met het vrije verkeer van werknemers om niet-inwoners onder een facultatief regime te belasten met toepassing van een progressievoorbehoud op hun buitenlandse inkomsten.4 Deze visie wordt ook door de Europese Commissie onderschreven.5 Ook vanuit het Unierecht bestaan derhalve geen belemmeringen om de belastingheffing van niet-inwoners in deze zin te wijzigen. Aldus kan bij de bepaling van het toepasselijke tarief hun volledige draagkracht in aanmerking worden genomen.