66.3.1 Bestuurlijke lus

Een rechtsfiguur die de wetgever heeft geïntroduceerd in de hoop bestuursrechtelijke procedures minder lang te laten voortslepen, is de bestuurlijke lus.1 Het traditionele mechanisme van vernietigen en opnieuw voorzien door het bestuursorgaan, kan stroperigheid en voortslepende procedures in de hand werken. Immers, na een rechterlijke vernietiging duurt het meer dan eens een tijd alvorens het bestuursorgaan een nieuw besluit neemt welk besluit soms rammelt en ook weer kan worden aangevochten, hetgeen soms opnieuw tot vernietiging leidt et cetera. Uit evaluatieonderzoek van een paar jaren geleden blijkt dat de rechter de lus zeker toepast maar niet ontzettend vaak. In die gevallen dat de rechter de lus van stal haalt, doet dit instrument wat het moet doen: versnellen ‘in overkoepelende zin’.2 Bij die versnellende werking zijn wel enkele kanttekeningen op zijn plaats. Zo is de bestuurlijke lus niet primair gericht op het sneller verkrijgen van een rechterlijke einduitspraak in de initiële procedure. Sterker, de einduitspraak wordt in beginsel uitgesteld door toepassing van de bestuurlijke lus.3 De versnelling schuilt in wat na de rechterlijke uitspraak gebeurt. In plaats van de zaak weer volledig in handen te leggen van het bestuursorgaan met ongewisse uitkomst resulteert de uitvoering van de lus in finale geschilbeslechting.