3.3.8.1 Bekwaamheid en zedelijkheid vanuit grondwettelijk perspectief

Dat enkel onderwijs gegeven mag worden door een leraar die beschikt over de juiste deskundigheid is van alle tijden. Zo werd in 1806, ten tijde van de Bataafse republiek, al door de wetgever bepaald dat enkel onderwijs mocht worden gegeven door diegene die een examen had afgelegd om zijn bekwaamheid te bewijzen en die zijn zedelijkheid had aangetoond.1 In de Grondwet van 1848 werd vervolgens bepaald dat het geven van onderwijs vrij is, behoudens het onderzoek naar de bekwaamheid en zedelijkheid van de onderwijzers.2 Over dit onderzoek moesten bij wet regels worden gesteld. Artikel 23, tweede lid, van de huidige Grondwet bevat een vergelijkbare bepaling. De wetgever mag dan ook eisen stellen aan de bekwaamheid en zedelijkheid van de leraar. Deze eisen beperken de vrijheid tot het geven van onderwijs en in het bijzonder de benoemingsvrijheid van het bevoegd gezag. Het bevoegd gezag mag immers enkel een leraar benoemen die aan de bekwaamheids- en zedelijkheidseisen voldoen.3 Met deze eisen heeft de wetgever geborgd dat enkel diegenen voor de klas mogen staan die beschikken over de benodigde kennis, inzicht en vaardigheden en niet bepaalde strafbare feiten hebben begaan. Met deze eisen wordt dan ook de kwaliteit van onderwijs en de veiligheid van leerlingen versterkt.